ซูโม่หัวเราะคิกคัก ก้มเสียงต่ำลง "ก็ดูภรรยาที่สวยขึ้นทุกวันของไงล่ะ!"
"เสี่ยวโม่ นายมี..."
"เสี่ยวซี"
เหยียนจิ่วซีอยากจะถามซูโม่ว่า รู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปบ้างไหม แต่กลับถูกเสียงของแม่ขัดจังหวะ
แม่ของเหยียนเปิดประตูเข้ามา สายตาแวบหนึ่งเผยความตะลึง
เธออดขยี้ตาไม่ได้ มองลูกสาวตรงหน้าอย่างละเอียด ถามด้วยความสงสัย "เสี่ยวซี นี่แกเป็นอะไรไป?"
"หนูเป็นอะไรหรือคะ?" เหยียนจิ่วซีทำตาปริบ ๆ แกล้งงง
แม่ของเหยียนอุทาน "ทำไมแม่รู้สึกว่าแกไปตี้ตูมาแล้วสวยขึ้นมากเลยล่ะ?"
"ไม่มีทางหรอกแม่ แม่คิดไปเองแน่ ๆ"
เหยียนจิ่วซียิ้มแหย ๆ ถูกแม่พูดแบบนี้ ยิ่งทำให้ความสงสัยในใจของเธอแน่นหนาขึ้น
ซูโม่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไร แต่ในใจขำไม่ออก
มีแค่เขาคนเดียวที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาตัดสินใจจะเก็บเรื่องนี้ไว้ในท้อง
ยังไงซะ การมีอยู่ของระบบมันชวนตกตะลึงเกินไปจริง ๆ
ไม่ว่าจะยังไง เหยียนจิ่วซีสวยขึ้น คนที่ได้ประโยชน์ก็มีแต่ตัวเขาเอง...
ถ้าความคิดนี้ถูกเหยียนจิ่วซีรู้เข้า เธอต้องด่าเขาว่าเป็นโรคจิตแน่!
แม่ของเหยียนไม่ได้คิดวนอยู่กับเรื่องนั้น แต่มองไปที่เยี่ยไฉเวยด้วยความงุนงง
นี่มันอะไรกัน?
ไปตี้ตูแค่สองวัน มีลูกมาด้วยเลยหรอ?
แต่นี่โตไวเกินไปแล้วมั้ง?
ไม่น่าใช่!
"เสี่ยวซี ผู้หญิงคนนี้คือ?"