หลังจากเฉินเต้าหมิงจากไป เหยียนจิ่วซีก็ย่อตัวลงบนพื้นทันที เอามือปิดหน้าด้วยความเขินอาย
ซูโม่เห็นดังนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ เขารู้ดีว่าหนุ่มนี่ขี้อายเกินไป
"สาว ไม่เป็นไรน่า เราเป็นแฟนกัน แค่จูบจะเป็นอะไรไป?"
"คนเลว เป็นความผิดนายแหละ!"
เหยียนจิ่วซีเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ถ้าไม่ใช่เพราะ..."
"สาว แต่เมื่อกี๊ข้าก็ว่านายดูฟินมากเลยนะ?"
ซูโม่ขัดคำเหยียนจิ่วซีทันควัน อดไม่ได้ที่จะแซว
"หา?"
เหยียนจิ่วซีแทบบ้า เธอลุกพรวดขึ้นมา โมกมือเล็ก ๆ วิ่งเข้าใส่ซูโม่
ซูโม่เห็นแบบนั้นก็ออกวิ่งเผ่นทันที
และแล้ว ในห้องวิจัยก็เกิดฉากผู้หญิงวิ่งไล่จับผู้ชาย
...
ประมาณสิบนาทีต่อมา
เหยียนจิ่วซีหอบหายใจแฮ่ก ๆ ลงนั่งบนเก้าอี้ มองซูโม่ที่มีโต๊ะกั้นกลาง ค้อนใส่ด้วยริมฝีปากที่ยื่นออกมา
"เสี่ยวโม่ ตอนปีใหม่กลับบ้าน ข้าจะไปฟ้องคุณป้าให้หมดเลย"
"เชิญเลย ฟ้องได้ตามสบาย"
ซูโม่ยิ้มร้ายกาจ "ดีที่สุดก็เล่าให้ละเอียดเลยนะว่าข้าแกล้งนายยังไงมั่ง"
เหยียนจิ่วซี: "..."
เอ้า!
เรื่องความหน้าด้าน เธอไม่มีทางสู้ซูโม่ได้ทั้งชาติแน่...
ซูโม่เดินอ้อมมาด้านหน้าเหยียนจิ่วซี ทำท่าอาจหาญราวกับผู้กล้า
"สาว นายไม่ใช่ว่าจะตบข้าหรอกเหรอ? เอาสิ ข้าพร้อมแล้ว!"
พูดจบ ซูโม่ก็หลับตาลง
เหยียนจิ่วซีมองซูโม่ที่อยู่ตรงหน้า เธอยกมือเล็ก ๆ ขึ้นอย่างแรง แต่แล้วมือข้างนั้นก็ค้างกลางอากาศ ไม่ยอมตบลงมา