สำหรับคำพูดของเหยียนจิ่วซี ซูโม่ก็แค่ยิ้ม ไม่ได้อธิบายอะไร
ในสายตาของเขา ระดับความฉลาดของเสี่ยวเสี่ยวซีตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นปัญญาประดิษฐ์ที่แท้จริง
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังเหนือกว่าผู้ดูแลอัจฉริยะทุกตัวในตลาดตอนนี้แบบขาดลอย
หลังจากมาถึงห้องทดลอง ซูโม่ก็จูงมือเหยียนจิ่วซีเดินไปที่โต๊ะตัวหนึ่ง
"ว้าว เสี่ยวโม่ นี่คือการดัดแปลงของนายเหรอ?"
เหยียนจิ่วซีตะลึงกับเสี่ยวเสี่ยวซีตรงหน้าอย่างแรง ครั้งก่อนที่เธอเห็นเสี่ยวเสี่ยวซี มันก็ยังดูเป็นหุ่นยนต์ตัวเล็กธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง
แต่ตอนนี้เสี่ยวเสี่ยวซีที่อยู่ตรงหน้า กลับเป็นดั่งงานศิลปะชิ้นหนึ่ง
ถึงรูปร่างภายนอกจะไม่ได้เปลี่ยนไป แต่ชิ้นส่วนตามข้อต่อต่างๆ กลับละเอียดประณีตขึ้นมาก
ชิ้นส่วนแต่ละชิ้นเหมือนงานศิลปะ งานศิลปะนับไม่ถ้วนประกอบรวมกันเป็นเสี่ยวเสี่ยวซีตรงหน้า
แค่รูปลักษณ์ที่งดงามประณีต ก็ทำให้เหยียนจิ่วซีทึ่งจนอ้าปากค้าง
เธอไม่เคยคิดเลยว่าหุ่นยนต์จะสวยได้ถึงขนาดนี้
"สาวน้อย นี่แค่เปลือกนอกเอง"
ซูโม่ลูบผมสลวยของเหยียนจิ่วซี ยิ้มอย่างภูมิใจ "ไม่ได้มีแค่นี้นะ"
พูดจบ ซูโม่ก็ดีดนิ้วเปาะ หนึ่ง เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
"สาวน้อย ตอนนี้ระดับความฉลาดของเสี่ยวเสี่ยวซีสามารถพูดคุยกับมนุษย์ได้เป็นปกติแล้ว"
"อะไรนะ?"
เหยียนจิ่วซีเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ "พูดคุยกับมนุษย์ได้เป็นปกติ?"