"มีอะไรเกิดขึ้น?!"
แม่หยานใส่ใจลูกสาวยิ่งกว่าสิ่งใด ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยปล่อยให้นางเจ็บตัวแม้แต่น้อย พอเห็นแขนซ้ายของหยานจิ่วซีเปื้อนเลือดฉ่ำ สมองก็มึนตื๊อไปหมด
เพิ่งถามจบ ก็ไม่ยอมให้หนิงไห่มีโอกาสพูด รีบว่าต่อ "นั่งงงอยู่ทำไม รีบพาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!"
ความรีบร้อนชัดเจนจนหมดเปลือก
"ฉัน…"
หนิงไห่หน้าขมื่นขม่น ไม่รู้จะอธิบายกับภรรยายังไง ตัวเองเพิ่งปิดจุดกระตุ้นบนแขนซ้ายของลูกสาวไป ระยะสั้น ๆ คงไม่เป็นอันตราย
เขายังตรวจดูบาดแผลของลูกแล้ว แม้รอยแผลจะยาว แต่ไม่ลึก ไม่โดนหลอดเลือด
ตอนนี้หัวสมองของเขาวนอยู่แต่คำพูดของลูกสาว
ซูโม่เกิดเรื่องแล้ว…
"ยังจะมัวงงอยู่อีก?"
แม่หยานจ้องหนิงไห่ด้วยความโกรธ ท่าทางเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
"แม่คะ"
หยานจิ่วซีผละออกจากอ้อมกอดของพ่อ ร้องไห้ฟูมฟาย "บาดแผลของฉันไม่เป็นไร เสี่ยวโม่…เหมือนจะเกิดเรื่องแล้ว!"
แม่ของเหยียนตกตะลึง แล้วใบหน้าก็เปลี่ยนสีพลัน ถามเสียงรี่ "เสี่ยวซี เอ็งได้ยินมาจากใคร?"
"ฉัน…"
หยานจิ่วซีชี้มาที่อกตัวเอง จนถึงตอนนี้ความหวาดกลัวและความไม่ปลอดภัยที่ผุดขึ้นจากใจลึก ๆ ก็ยังไม่จางหาย
น้ำตาไหลรินลงบนแก้มงดงาม "สัญชาตญาณบอกฉัน รู้สึกจริงมาก ๆ แถมโทรหาเสี่ยวโม่ก็ติดต่อไม่ได้ด้วย เขาอาจเกิดเรื่องจริง ๆ ก็ได้!"
แม่หยานสูดลมหายใจลึก ตะโกนใส่สามีที่ยังมัวเหม่อ "ยังมัวงงอยู่ทำไม! ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ทันที โทรไปถามที่ตี้ตูเลย เร็ว!"