……
บนทะเลเว่ยไห่ ในพื้นที่ที่อยู่ห่างจากแผ่นดินมากกว่า 2,000 ไมล์ทะเล เรือค้นหากู้ภัยขนาดใหญ่น้อยมีราวพันลำ แถมตัวเลขยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ใต้ท้องทะเล เรือดำน้ำหลายสิบลำกำลังค้นหาอย่างเอาจริงเอาจังสุดชีวิต ไม่ยอมปล่อยผ่านแม้แต่ซอกมุมเดียว
"โซนบี 33 ไม่พบอะไรเลย"
"โซนเอ 124 ไม่พบอะไรเลย"
"โซนบี 12 ไม่พบอะไรเลย"
…
บนดาดฟ้าเรือ เจียงจ้านฟังรายงานทีละข้อ สีหน้ายิ่งเคร่งขรึมขึ้นทุกที กำปั้นขวาฟาดลงบนราวกันตกอย่างแรง
"หาให้ฉัน! หาไม่เจอก็ขยายพื้นที่เพิ่มอีก 5 เท่า! ยังไม่เจออีกก็ขยาย 10 เท่า! ต้องหาให้เจอ!"
"รับทราบ!"
-
ตระกูลเหยียนแห่งหลินไห่
ในห้องรับ นิงไห่กอดลูกสาวไว้ในอ้อมแขน แม่ของเหยียนกับแม่ของซูนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบงัน แล้วไป๋เหม่ยกำลังยืนโดดเดี่ยวอยู่ข้าง ๆ น้ำตาคลอ
บรรยากาศอึดอัดสุดกำลัง
"เฮ้อ!"
แม่ของซูถอดหายใจยาว ลุกขึ้นเดินไปหานิงไห่ "พี่นิง ให้หนูมาต่อเถอะ"
"ได้"
นิงไห่ประคองเหยียนจิ่วซีขึ้น แม่ของซูเข้ามารับช่วงต่อจากเขาทันที
"เสี่ยวซี ฮึบหน่อยนะ"
รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่ของซูฝืน ๆ อย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังเอ่ยเบา ๆ ว่า "จริง ๆ ก่อนหนูจะมา หนูเองก็รู้สึกหวิว ๆ แปลก ๆ เหมือนกัน เหมือนกำลังจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป"
"แต่ตอนนี้ยังไม่มีข่าวที่แน่ชัดเลยนี่ เราควรมองโลกในแง่ดีกว่านะ?"
"คุณแม่ซู..."
เหยียนจิ่วซีมองแม่ของซูอย่างเหว่ว่าง ขอบตาแดงก่ำจนน่าตกใจ เต็มไปด้วยความเศร้าโศก "หนู...หนูกลัว!"
"ไม่ต้องกลัว!"