“อาจารย์ซู จริงหรือเปล่าครับ?”
แค่พริบตาเดียว ลมหายใจของเซี่ยไห่เซิงก็หนักขึ้นมา กับข้อเสนอที่ซูโม่ยื่นมานี่ เขาไม่มีทางปฏิเสธเลย
ไม่ใช่แค่เขา ต่อให้เป็นนักคณิตศาสตร์คนไหนมายืนในตำแหน่งนี้ก็ไม่มีใครทนไหว
“แน่นอน!”
ซูโม่ยิ้มเรียบ “แต่จำนวนครั้งก็ไม่ควรมากเกินไป เพราะบางครั้งผมก็ยุ่งมาก เอาอย่างนี้ พอผมมาสอนที่คณะคณิตฯ หนึ่งครั้ง พวกคุณถามผมได้หนึ่งคำถาม เป็นไง?”
“ได้!”
เซี่ยไห่เซิงก็ไม่ใช่พวกไม่รู้จักพอ นี่มันเป็นโอกาสที่นักคณิตศาสตร์มากมายเฝ้าฝัน เขาไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ
“งั้นตกลงตามนี้ ผมเข้าห้องก่อนนะครับ”
พอเซี่ยไห่เซิงตอบตกลง ซูโม่ก็ยิ้มกว้าง แล้วเดินเข้าห้องคณะคณิตฯ ตรงไปยังที่นั่งของเหยียนจิ่วซีกับอันหราน
“ซูโม่ ตามหาเสี่ยวซีน่ะ?” อันหรานมองซูโม่ด้วยสายตาเอือมๆ
ตามความคิดเธอ ซูโม่นี่มาเล่นใหญ่ใส่ชัดๆ นักคณิตศาสตร์ระดับห้าจะมาเดินเพ่นพ่านในคณะคณิตฯ ทำไมกัน?
เหยียนจิ่วซีจ้องซูโม่สองตา แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“แน่ละ หรือว่าผมจะตามหาคุณได้?”
ซูโม่อุบอิบงึมงำ “ผมไม่ได้ว่างขนาดนั้นนะ…”
พอเหยียนจิ่วซีได้ยินสองคำแรก ตาก็หยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว หัวใจมีแต่ความหวานอบอวล
ส่วนอันหรานก็หน้าชา เกิดอาการตั้งคำถามกับชีวิตขึ้นมาทันที
ก็ใช่น่ะสิ!
มาแขวะเธอทำไม?
“นายอย่าเกินไปนะ!” อันหรานอดไม่ไหว ปรายตามองซูโม่เย็นๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
“ความจริงนี่มันก็ไม่เพราะหรอก คุณหนูอันอย่าคิดมากนะ”
ซูโม่หัวเราะแผ่ว “จริงสิ คุณหนูอัน ผมขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหม?”