10 พฤษภาคม
7 โมงครึ่ง ซูโม่ลืมตา เห็นหอพักว่างเปล่า ใบหน้าก็มีรอยยิ้มบางๆ
ดูท่า สิ่งที่เขาพูดกับสามคนนั้นคราวก่อน พวกเขาคงฟังเข้าหูหมด
แถมแรงกดดันจากกฎมหาลัยใหม่ ทำให้สามคนนั้นเลิกขี้เกียจไปเลย เปลี่ยนเป็นคนละคน
ถอนหายใจอยู่พักหนึ่ง ซูโม่ก็ลุกไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหาร จากนั้นเดินออกนอกมหาลัย ช่วงนี้ชีวิตเขาก็ดำเนินแบบนี้มาตลอด
กิน นอน วิจัยสิทธิบัตร!
แต่ยังไม่ถึงประตูมหาลัย เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นหลี่เหรินฮุยโทรมา ซูโม่หยุดเดิน กดรับ
"ท่านอธิการ ท่านมีธุระอะไร?"
"ซูโม่ ตอนนี้เธออยู่ไหน?"
"ยังอยู่มหาลัย กำลังจะไปสถาบันวิทยาศาสตร์"
"เธออย่าไปสถาบันวิทยาศาสตร์ก่อน มาห้องทำงานฉัน มีคนมาหา"
"ใครครับ?"
ซูโม่ถามอย่างอดไม่ได้ หลี่เหรินฮุยก็รู้ว่าเขาไปสถาบันวิทยาศาสตร์ทำไม แต่ยังยืนกรานให้ไปห้องทำงานอีก แสดงว่าคนที่มาหา คงมีสถานะไม่ธรรมดา
"เธอมาก็รู้เอง"
พูดจบ หลี่เหรินฮุยก็วางสายไป
ฟังเสียงตัดสายจากโทรศัพท์ ซูโม่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ดูเหมือนเขาจะเป็นฝ่ายถูกตัดสายตลอดเลยนะ
ตัวเขาก็ถือว่ามีหัวมีหางเหมือนกัน ให้เกียรติกันบ้างสิ!
เก็บโทรศัพท์ ซูโม่เปลี่ยนเส้นทางไปห้องทำงานอธิการ เพิ่งเดินถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากข้างใน
ผลักประตูเข้าไป เห็นชายอายุประมาณ 50 กว่าคนกำลังคุยกับหลี่เหรินฮุยอยู่ "ท่านอธิการ ผมมาแล้ว"
พอเห็นซูโม่เดินเข้ามา ทั้งสองรีบลุกขึ้น
"ซูโม่ นี่คือผู้อำนวยการสำนักการศึกษาตี้ตู คุณจ้งกั๋วหยาง" หลี่เหรินฮุยแนะนำ