"นี่คุณเป็นคนเซี่ยกั๋วหรือคนประเทศต้าหยางกันแน่?"
มองหลิวซือที่ยืนสง่างามตรงหน้า ในดวงตาของซูโม่แวบแววประหลาดใจ หลิวซือพูดภาษาเซี่ยกั๋วได้ดีมาก แถมหน้าตาก็คล้ายคนเซี่ยกั๋ว ไม่เหมือนคนประเทศต้าหยางเลยสักนิด
"แม่ของฉันเป็นคนเซี่ยกั๋ว ส่วนพ่อเป็นคนประเทศต้าหยางค่ะ" หลิวซือยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ผลิบานดั่งบุปผา น้ำเสียงใสดั่งหยกลื่นไหล
"โอ้?"
ซูโม่ยิ้มอย่างประหลาดใจ พูดกึ่งหยอกว่า "งั้นคุณก็เป็นคนเซี่ยกั๋วครึ่งหนึ่งน่ะสิ!"
"พูดแบบนั้นก็ได้ค่ะ"
หลิวซือพยักหน้าน้อย ๆ สำรวจเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยดวงตางามที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะแม่ของเธอ เธอจึงสนใจเรื่องราวในเซี่ยกั๋วอยู่บ้าง และได้ยินชื่อเสียงอันโด่งดังของซูโม่มานานแล้ว
"คุณคือผู้เข้าแข่งขันคนที่สี่ของกาเม่ยเล่อ?"
"ใช่ค่ะ"
"จะแข่งอะไร?"
"ไวโอลินค่ะ"
"หา?"
ซูโม่ถึงกับอึ้งไปเลย จะแข่งไวโอลินเนี่ยนะ?
เขาเล่นไม่เป็นเลยสักนิด!
เอาไงดีล่ะทีนี้?
"นี่เป็นรายการที่รองอธิการคลาวด์กำหนดมา ฉันรู้ว่ามันไม่ยุติธรรมกับคุณเลย แต่ตอนนี้ฉันเป็นตัวแทนของกาเม่ยเล่อ หวังว่าคุณจะเข้าใจนะคะ"
ใบหน้าสวยของหลิวซือปรากฏแววขอโทษ เธอรู้ว่าถึงชนะก็ไม่สมศักดิ์ศรี แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น
นี่เป็นการจัดการของคลาวด์ ในฐานะรองอธิการของกาเม่ยเล่อ การจะกลั่นแกล้งนักเรียนคนหนึ่งมันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วย หลิวซือสอบเข้ากาเม่ยเล่อเพื่อทำความฝันของแม่ให้เป็นจริง เธอแค่อยากเรียนจบเงียบ ๆ ไม่อยากมีเรื่องกับคลาวด์เพราะเรื่องนี้