“ระบบ มาถึงขนาดนี้แล้ว ยังไม่ช่วยข้าอีกหรือ?”
ในใจซูโม่คลั่งจะแย่แล้ว ในตอนนี้ความหวังเดียวมีเพียงดูว่าระบบจะช่วยหรือไม่ ถ้าระบบยังไม่ช่วยเขา เช่นนั้นการแข่งขันครั้งนี้เขาแพ้แน่นอน!
“ท่านโฮสต์ยังไม่มีโอกาสจับรางวัล แต้มคงเหลือ 20 ต่อให้ข้าอยากช่วยก็ช่วยไม่ได้”
“ทำไมช่วยไม่ได้?”
ซูโม่หน้าดำคร่ำเครียด โต้กลับในใจว่า “เจ้าเป็นระบบ จะอะไรก็แล้วแต่เจ้าไม่ใช่หรือ?”
“หาเป็นเช่นนั้นไม่”
ระบบอธิบายว่า “ข้าเป็นเพียงผู้ดูแลอัจฉริยะ มีข้อจำกัดอำนาจบางอย่างที่ไม่อาจก้าวล่วง นี่เป็นกลไกการตั้งค่า หากท่านโฮสต์มีโอกาสจับรางวัล หรือแต้มคงเหลือเกิน 200 แต้ม ข้าล้วนช่วยให้ท่านโฮสต์ได้รับสกิลที่ท่านต้องการได้ แต่พฤติกรรมเช่นนี้ก็มีเพียงครั้งเดียว”
“หลังจากช่วยท่านโฮสต์ไปแล้ว โปรแกรมก็จะปรับแก้ตัวเอง แต่ปัจจุบันท่านโฮสต์ไม่มีเงื่อนไขใดถึงเกณฑ์เลย ขออภัยที่ข้าไร้ความสามารถจริง ๆ”
ระบบอธิบายอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น ก่อนหน้านี้มันไม่เคยอธิบายเช่นนี้มาก่อน
ซูโม่: “…”
หึ่ม
ดูท่าจะช่วยไม่ได้จริง ๆ
การแข่งครั้งนี้หมดหวังแล้ว!
อย่างไรก็ตาม แม้จะแพ้ ซูโม่ก็จะแพ้อย่างสง่างาม เช่นเดียวกับที่หลี่ถงบอก เขาเป็นตัวแทนของมหา'ลัยชิงหัว กระทั่งเป็นตัวแทนของเซี่ยกั๋ว
ยอมแพ้?
ไม่มีทาง!
“ซูโม่ เจ้าเป็นอะไรไป?”
หลิวซือมองซูโม่ที่เหม่อลอย ดวงตางามปรากฏแววเป็นห่วง
“ไม่มีอะไร”
ซูโม่ได้สติยิ้มน้อย ๆ กระพริบตาให้หลิวซือ แล้วถามหยั่งเชิงว่า “ข้าขอยืมไวโอลินของเจ้าได้หรือไม่?”
นี่ก็เป็นการกระทำที่จนหนทาง ซูโม่ไม่เคยเล่นไวโอลินมาก่อน ไม่มีไวโอลินเป็นของตัวเองเลย จึงทำได้เพียงขอยืม
แต่ซูโม่ก็รู้สถานการณ์หนึ่ง ไวโอลินสำหรับนักไวโอลินนั้นสำคัญมาก ไม่ให้ยืมง่าย ๆ