คณะคณิตศาสตร์
ซูโม่เพิ่งก้าวเข้าไปในโถง ก็ต้องเจอกับภาพชวนปวดหัวทันที กระดาษร่างเกลื่อนพื้นเต็มไปหมด โต๊ะเก้าอี้ก็ถูกย้ายไปมาจนเละเทะไปหมด
ตอนนี้ในโถงยังมีคนนั่งอยู่หกคน ซึ่งทั้งหกคนนี้ซูโม่ไม่ได้รู้สึกแปลกหน้าเลย
ลู่หว่างโยว, เฉินเต้าหมิง, เหอกวงเหวิน, จ้งกั๋วหยาง, เซิ่งจื้อฟาน, แล้วก็เหลยหย่งหมิง
เรื่องรูปของเหลยหย่งหมิงน่ะ ซูโม่เคยเห็นในโลกออนไลน์แล้ว เพราะยังไงซะก็เป็นถึงรัฐมนตรีใหญ่ของกระทรวงศึกษาธิการ ข้อมูลเกี่ยวกับเขาบนโลกอินเทอร์เน็ตเยอะแยะเลยล่ะ
ทันทีที่ทั้งหกคนเห็นซูโม่มาถึง ต่างก็ลุกขึ้นยืนทันที
"อาจารย์ซู สวัสดีครับ ผมคือ..."
"ท่านรัฐมนตรีเหลย ผมรู้จักท่านครับ"
เหลยหย่งหมิงตั้งใจจะแนะนำตัว แต่พูดไปได้ครึ่งเดียวก็ถูกซูโม่ขัดจังหวะขึ้นมากลางคัน
"อาจารย์ซู คะแนนเฉลี่ยออกมาแล้วนะครับ"
เหลยหย่งหมิงพยักหน้า แล้วพอพูดถึงคะแนนเฉลี่ยปุ๊บ สีหน้าเขานี่มันอลังการงานสร้างเอามาก ๆ เลย!
"เกินยี่สิบคะแนนหรือเปล่า?" ซูโม่หรี่ตาลง
"ไม่!"
หกคนตอบเป็นเสียงเดียวกัน สายตาที่มองมายังซูโม่ล้วนแฝงแววประหลาดใจเล็กน้อย
คะแนนเฉลี่ยนี่มันน่าสะพรึงเกินไปแล้ว!
ตอนพวกเขาเห็นผลลัพธ์นี้ ความรู้สึกแรกก็คือ——ปวดกบาล!
มิน่าล่ะ มิน่าล่ะ...
มิน่าล่ะถึงสร้างภาพชวนตะลึงที่คนนับหมื่นร่ำไห้ออกมาได้ พอเห็นคะแนนเฉลี่ยเลขของปีนี้แล้ว ทั้งหกคนก็พาโลมานั่งสงสารผู้เข้าสอบของตี้ตูในปีนี้กันหมด
อยู่ดี ๆ ทำไมดันมาเจอซูโม่ยอดมัจจุราชนี่ได้นะ?
แถมยังมีโพสต์ของซูโม่ที่โพสต์ไปเมื่อคืนอีก ในใจของหกคนนั้นก็อดไม่ได้ที่จะมีคำสี่ตัวใหญ่วาบขึ้นมา