หลังจากอ่านโพสต์นี้จบ เหลยหย่งหมิงกับเซิ่งจื้อฟานก็สบตากัน แววตาแต่ละคนเปล่งประกายเลื่อมใส
คราวนี้ ซูโม่ดึงความเกลียดชังไปเต็มๆ เลย!
ทำไมถึงทำแบบนี้?
ทั้งสองรู้ดี เพราะซูโม่ต้องการลดแรงกดดันให้กระทรวงศึกษาธิการตี้ตู!
"รอไม่ได้แล้ว!"
เหลยหย่งหมิงลุกขึ้นยืนทันที เสียงทุ้มต่ำ "ฉันจะไปคณะคณิตศาสตร์เดี๋ยวนี้"
"คณะคณิตศาสตร์?"
เซิ่งจื้อฟานอึ้งไปชั่วขณะ "ท่านรัฐมนตรีเหลย ไปคณะคณิตศาสตร์ทำอะไร?"
เหลยหย่งหมิงถอนหายใจ ไม่ตอบคำถามของเซิ่งจื้อฟาน หันไปพูดกับจ้งกั๋วหยางว่า "ท่านจ้ง เอาข้อสอบปีนี้ไปที่คณะคณิตศาสตร์เลยนะ อย่าลืมเรียกพวกอาจารย์ตรวจข้อสอบที่กำหนดไว้ด้วย ให้เสร็จทันพรุ่งนี้เช้าด้วย!"
"ได้!"
จ้งกั๋วหยางผงกศีรษะหนักแน่น
มาถึงตรงนี้ ทั้งเซิ่งจื้อฟานและจ้งกั๋วหยางก็รู้ถึงแผนการของเหลยหย่งหมิง
-
มหา'ลัยชิงหัว ภายในห้องวิจัย
เหยียนจิ่วซีถลึงตาใส่ซูโม่ด้วยความอ่อนใจ แล้วพูดเบาๆ ว่า "เสี่ยวโม่ นายแน่ใจนะว่าจะไม่โดนคนมาบวก?"
"บวก?"
ซูโม่หัวเราะต่ำๆ แววตาฉายแววกวนประสาท "ใครมันจะกล้า?"
"ก็พวกเด็กสอบไง!"
ใบหน้างามของเหยียนจิ่วซีเต็มไปด้วยความกังวล เธอไม่ได้มองโลกในแง่ดีเหมือนซูโม่ ตอนนี้เด็กสอบตี้ตูกำลังหัวเสียสุดๆ และโพสต์เวยปั๋วของซูโม่ก็เหมือนราดน้ำมันใส่กองไฟชัดๆ
หรือว่านี่คือการแก้พิษด้วยยาพิษ?
แต่ทำไมเธอถึงใจคอไม่ดีอย่างนี้ล่ะ!