"เสี่ยวโม่ กลับหลินไห่แป๊บหนึ่งนะ แม่...มีเรื่องต้องคุยกับลูก!"
"ได้ครับ!"
ไม่ได้ถามว่าทำไม เพราะซูโม่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
นิสัยแม่ตัวเอง เขาจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ นับตั้งแต่จำความได้ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินแม่ใช้น้ำเสียงจริงจังขนาดนี้ ใจหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกวูบ และเผลอคิดฟุ้งซ่านเลอะเทอะไปหมด
หรือว่าแม่จะเจอเรื่องอะไรเข้าล่ะ?
หรือว่า...
ความคิดนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในหัว อารมณ์ของซูโม่ซับซ้อนยิ่งนัก กำลังจะกดวางสาย ก็ได้ยินเสียงแม่ดังออกมาจากโทรศัพท์
"เสี่ยวโม่"
"ครับ?"
ซูโม่ชะงัก นิ้วที่เกือบจะแตะปุ่มวางสายค่อย ๆ เลื่อนออก แล้วรีบถาม "แม่ มีอะไรอีกหรือเปล่า?"
"ลูก...เรียกเสี่ยวซีมาด้วยนะ"
"ได้ครับ!"
น้ำเสียงซูโม่แฝงความรีบเร่ง "เดี๋ยวผมจองตั๋วเลย แล้วออกเดินทางเดี๋ยวนี้"
พูดจบก็วางสายทันที
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า วินาทีก่อนที่สายจะถูกตัด ซูโม่เหมือนได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังลอดมาจากโทรศัพท์ แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ ตอนนี้เขามีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น
กลับบ้าน!
ซูโม่กลับเข้ามาในห้องโถงอีกครั้ง แล้วยิ้มขอโทษให้เฉินเต้าหมิงกับเหอกวงเหวิน "อาจารย์ครับ ท่านคณบดี ที่บ้านมีธุระนิดหน่อย ตอนนี้ผมต้องกลับหลินไห่สักหน่อย เรื่องข้อมูลข้าวสาลีพันธุ์ผสม ไว้ผมมาคราวหน้าค่อยดูนะครับ"
"ที่บ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้น?" เฉินเต้าหมิงถามด้วยความเป็นห่วงทันทีที่ได้ยิน
ถึงแม้ระดับคณิตศาสตร์ของซูโม่จะเหนือกว่าเฉินเต้าหมิงมากแล้ว แต่เขาก็ยังคงเป็นอาจารย์ของซูโม่เสมอ!
เมื่อเป็นอาจารย์สักวัน ก็เป็นพ่อไปตลอดชีวิต
เฉินเต้าหมิงไม่มีลูกชาย ดังนั้นในแง่หนึ่ง เขามองซูโม่เสมือนลูกชายตัวเองมานานแล้ว
"ยังไม่รู้แน่ชัดครับ"
ซูโม่ยิ้มแหย ๆ แล้วอธิบาย "แม่ผมไม่ได้บอกอะไร แค่ให้ผมกลับไปเที่ยว (เที่ยว แปลว่า กลับไปสักรอบ) หนึ่งครับ"
"งั้นก็อย่ารอช้า ไป ฉันไปส่งเอง" เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินเต้าหมิงก็ไม่ถามต่อ แต่จูงซูโม่จะเดินออกไปข้างนอก
"อาจารย์ครับ ไม่ต้องลำบากอาจารย์หรอก"
ความอบอุ่นวาบผ่านใจซูโม่ เขาพูดขึ้น "ตอนนี้ผมมีบอดี้การ์ดส่วนตัวแล้ว เธอดูแลตารางงานของผม อาจารย์ทำงานทั้งคืนเมื่อวาน รีบไปพักผ่อนเถอะครับ"