หน้าจอมือถือโชว์ชื่อของหวังฉี่เหนียน ทำเอาซูโม่แปลกใจอยู่ไม่น้อย กดปุ่มรับสาย เสียงของหวังฉี่เหนียนก็ลอดออกมาจากมือถือทันที
"ซูโม่ ไม่ได้รบกวนนายใช่ไหม"
"ไม่เลยครับ"
ซูโม่ถามต่อ "ท่านอธิการ โทรมาหาผมมีธุระอะไรหรือเปล่า"
"เรื่องมันเป็นอย่างนี้น่ะสิ ปีนี้อัตราสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำเขาคำนวณออกมาแล้วนะ นายเดาไม่ถูกแน่ว่าปีนี้โรงเรียนมัธยมหมายเลขสองมีอัตราสอบติดเท่าไหร่"
เสียงหัวเราะของหวังฉี่เหนียนดังลอดออกมาจากมือถือ ฟังแล้วรู้เลยอารมณ์ดี๊ดี
"หา?"
ซูโม่เบ้ปากอย่างเซ็ง ๆ "ท่านอธิการครับ อย่าเล่นตัวเลย บอกผมมาตรง ๆ เถอะครับ ว่าปีนี้ตัวเลขมันสักกี่เปอร์เซ็นต์"
"แปดสิบเก้าเปอร์เซ็นต์!"
น้ำเสียงของหวังฉี่เหนียนแฝงความตื่นเต้นไว้ไม่มิด "เรื่องนี้มันใหญ่ถึงขนาดที่ฝ่ายการศึกษายังรู้เลยนะ เมื่อกี้หัวหน้าฝ่ายการศึกษายังโทรหาฉันอยู่เลย"
ฟังจบ ซูโม่ก็ยิ้มมุมปาก "ดูเหมือนว่าเทคนิคช่วยจำจะเวิร์คมากเลยนะครับเนี่ย"
เทียบกับปีที่แล้ว อัตราสอบติดพุ่งขึ้นมาเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์ เรียกว่าไม่ใช่แค่เว่อร์ แต่เว่อร์วังอลังการเลยทีเดียว
เห็นได้ชัดเลยว่าเทคนิคช่วยจำที่เขายื่นให้หวังฉี่เหนียนไปน่ะ เกิดประโยชน์มหาศาลจริง ๆ
"อะไรคือเวิร์คมาก มันโคตรเจ๋งต่างหาก!"
หวังฉี่เหนียนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่หายคึก "เออใช่ แล้วเมื่อก่อนนายเคยตั้งเป้าหมายไว้ใช่ไหมล่ะ บอกเลยว่า มันดันเกิดขึ้นจริงซะแล้วนะเฮ้ย!"
"หา?"
ได้ยินดังนั้นแววตาซูโม่ก็วาบวับ ถามกลับ "ท่านอธิการครับ หมายความว่าโรงเรียนมัธยมหมายเลขสองของเรากวาดสามอันดับแรกของเกาเข่ามณฑลเจียงเป่ยมาครองได้น่ะหรือครับ"