ในสวน
แม่ของเหยียนมองทั้งคู่อย่างจนใจ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง “ต้องทำให้ได้ขนาดนี้เลยเหรอ”
“ฮุ่ยหลาน ไม่ต้องห่วง”
หนิงไห่โบกมือ ท่าทางไม่ใส่ใจเลยสักนิด “คุณซูเป็นถึงสมบัติของเซี่ยกั๋ว ฉันไม่มีทางทำร้ายเขาหรอก”
พอได้ยินคำว่า ‘คุณซู’ ซูโม่ก็เลิกคิ้วทันที นี่มันจะตัดทางเขาชัด ๆ เลยนี่!
ถ้าเหยียนจิ่วซียอมรับหนิงไห่ นั่นก็แปลว่าหนิงไห่จะกลายเป็นพ่อตาเขา และพอเขาแต่งงานกับเหยียนจิ่วซีแล้ว เขาก็ต้องเรียกหนิงไห่ว่าพ่อ แต่ตอนนี้หนิงไห่ดันเรียกเขาว่า ‘คุณซู’ แถมยังทำท่าจะข่มเขาแบบไม่เกรงใจอีก
“งั้นนายก็รู้จักผ่อนหนักผ่อนเบาหน่อยแล้วกัน”
แม่ของเหยียนยังคงไม่เบาใจนัก เพราะพอรู้ฝีมือหนิงไห่อยู่บ้าง บอกเลยว่ามันเหนือกว่าพวกยอดฝีมือในทีวีอีก กลัวว่าพลาดขึ้นมาจะทำซูโม่บาดเจ็บ
“เบาใจได้!”
สิ้นเสียงนั้น หนิงไห่ก็เคลื่อนตัวข้ามระยะสามเมตรมาปรากฏตรงหน้าซูโม่แล้ว ความเร็วของเขานั้นบรรยายได้คำเดียวว่าเหลือเชื่อ
ซูโม่หรี่ตาลงเล็กน้อย แต่เทียบกับตอนที่ประมือกับหนิงไห่ครั้งก่อนแล้ว ร่างกายเขาก็แข็งแกร่งขึ้นอีก เรื่องความเร็วเขาไม่กลัวเลยสักนิด
“ฟิ้ว——”
ซูโม่วาบไปอยู่ข้างหลังหนิงไห่ แล้วชกตรงเข้าใส่กลางหลังอีกฝ่าย
“ความเร็วเพิ่มขึ้นเยอะเลยนี่!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงโจมตีจากด้านหลัง หนิงไห่ก็ใช้เท้าซ้ายยันพื้น พลิกตัวหมุนกลางอากาศหนึ่งร้อยแปดสิบองศา ยกมือขวาขึ้นรับหมัดนั้นได้พอดี
หมัดกับฝ่ามือประสานกัน เกิดเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น
ที่การโจมตีถูกสกัดไว้ได้ ซูโม่ไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด แถมเขายังรู้ด้วยซ้ำว่าการประลองครั้งนี้ตัวเองต้องแพ้แน่ ๆ แต่ก็ยังอยากจะลองกับหนิงไห่ดูสักตั้ง ไม่ว่าจะยังไง เขาก็ต้องแสดงจุดยืนออกมา
มือขวาของซูโม่หมุนตัวในมุมที่เหลือเชื่อ ร่างกายก็พลอยหมุนอยู่กลางอากาศหลายรอบ จนหลุดพ้นจากฝ่ามือของหนิงไห่ได้ แถมยังใช้มือซ้ายยันพื้น แล้วตวัดปลายเท้าทั้งคู่พุ่งเข้าใส่หน้าหนิงไห่