ในสวน
เหยียนจิ่วซีนั่งอยู่ในเปลโยก มองหนิงไห่ที่อยู่อีกสองเมตร แสร้งทำเป็นเรียบเฉยแล้วถามว่า “เล่าเรื่องคุณกับแม่ฉันให้ฟังหน่อยได้ไหม”
“ได้สิ”
หนิงไห่ถอนหายใจโล่งอก สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือพอมาแล้วลูกสาวไล่เขากลับ ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น ต่อให้พูดอะไรก็ไร้ความหมาย เมื่อนึกถึงเรื่องราวเมื่อหลายปีก่อน แววตาของเขาฉายแววหวนรำลึก
“ยี่สิบปีก่อน มีคนลอบสังหารผู้นำสูงสุด หลังจากล้มเหลว ศัตรูก็หลบหนี ฉันตามร่องรอยของพวกมันมาจนถึงหลินไห่ ใครจะคิดว่าพวกมันมีฐานลับชั่วคราวอยู่ที่นี่ ในนั้นซ่อนยอดฝีมือไว้เพียบ วันนั้นฉันฆ่าศัตรูหมดทุกคน แต่ก็บาดเจ็บสาหัสเพราะเหตุนั้น”
“บาดแผลทั่วร่างนับร้อยแห่ง เสียเลือดมากเกินไปจนในห้วงเลือนราง ฉันเดินโซเซมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง แล้วก็หมดสติไป”
“ตอนฉันฟื้นขึ้นมา แม่ของเธอกำลังเช็ดแผลให้ฉัน เธอคือคนที่ช่วยชีวิตฉันไว้ สามเดือนต่อมา อาการบาดเจ็บฉันหายดี แต่ตอนที่ฉันกำลังจะจากไป กลับเจอว่าแม่ของเธอถูกคนมาตามจีบวางยา ฉันโกรธมากเลยฆ่ามันทิ้ง”
สีหน้าหนิงไห่ฉายแววซับซ้อน “แต่ตอนที่ฉันหาแม่ของเธอเจอ เธอหมดสติไปแล้ว เพราะฤทธิ์ยามันแรงเกินไป”
“ตอนนั้นกำลังภายในของฉันก็ไม่พอจะขับพิษยาให้เธอได้ แต่ว่าแม่ของเธอคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉัน ฉันจะยืนดูเธอตายต่อหน้าต่อตาไม่ได้เลย ในความจนตรอกแบบนั้น ฉันจึงมีความสัมพันธ์กับแม่ของเธอ”