ประตูเพิ่งเปิด ซูโม่ก็เห็นแม่นั่งอยู่บนโซฟา เลยร้องทักด้วยความแปลกใจว่า "แม่ ยังไม่นอนอีกเหรอ"
"เพิ่งสองทุ่มเอง จะรีบนอนไปทำไม"
ซูโม่ถามกลับ "ทำไมกลับดึกจัง คุณน้าเหยียนกับคุณลุงหนิงเลี้ยงข้าวหรือไง"
"เปล่าครับ"
ได้ยินดังนั้น ในหัวซูโม่ก็นึกถึงสีหน้าของหนิงไห่ตอนเจอตัวเองเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนขึ้นมาทันที มุมปากอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มเหยียดๆ
เลี้ยงข้าว?
แค่ประตูบ้านยังไม่ได้เข้าเลย...
เขาเดินไปนั่งข้างแม่ หยิบกุญแจรถวางบนโต๊ะกลาง พูดเรียบๆ ว่า "พาเสี่ยวซีกลับบ้านเสร็จ ผมแวะโชว์รูมรถมา ซื้อรถมาใหม่คันนึงพอดี"
"ซื้อรถมาแล้วเหรอ"
แม่ซูตกใจอยู่แวบหนึ่ง แล้วผงกหัวนิดๆ "ดีเหมือนกัน ปลายปีหนูกับเสี่ยวซีจะแต่งงานอยู่แล้ว น่าจะซื้อรถได้แล้ว"
"ว่าแต่แกอย่าไปซื้อรถกะโหลกกะลามาในราคาถูกถูกนะ จะซื้อก็ซื้อดีๆ ไปเลย ที่บ้านเสี่ยวซีดีอยู่แต่แรกแล้ว แต่งเข้าบ้านเรามาทั้งที จะให้มากินน้ำตาต่างข้าวไม่ได้"
"อีกอย่างตอนนี้แกก็มีหน้ามีตาในสังคม รถกระจอกๆ มันไม่คู่ควรกับลูกชายอัจฉริยะของฉัน"
ฟังชี้นิ้วสั่งสอนยาวเหยียด ซูโม่เริ่มเคลิ้มหลับใน ยิ้มเจื่อนๆ "แม่ยังไม่ได้ถามผมเลย ว่าซื้อรถอะไร"
"อ้อ จริงด้วย ซื้อรถอะไรล่ะ"
แม่ซูถาม "ราคาเท่าไหร่ หน้าตาเป็นไง"
"เฟอร์รารี่ครับ รวมเป็นเงิน 48 ล้าน 540,000 บาท หน้าตาก็ดีอยู่นะ" ซูโม่ตอบตามตรงไม่มีอ้ำอึ้ง