“ใครไม่ใช่คนเซี่ยกั๋ว รีบไปนั่งข้างหลังซะ!”
สิ้นเสียง สนามกีฬาก็เงียบกริบ!
ใครต่อใครที่ได้ยินประโยคนี้ล้วนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง โดยเฉพาะพวกนักคณิตศาสตร์ที่ดั้นด้นมาทั้งคืน สีหน้ายิ่งจัดจ้านน่าดู
ปกติแล้ว ด้วยสถานะนักคณิตศาสตร์ระดับสูง ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีแต่คนต้อนรับขับสู้ ถูกยกให้เป็นแขกเหรียญทุกราย ไม่เคยมีใครทำเหมือนซูโม่เช่นนี้ ที่ไร้เยื่อใยโดยสิ้นเชิง
นักคณิตศาสตร์ระดับสี่ที่นั่งอยู่แถวหน้ามองหน้ากันไปมา สีหน้านอกจากจะตกตะลึงแล้ว ที่เหลือก็คือความกระอักกระอ่วน
เปลี่ยน หรือไม่เปลี่ยนดี?
ถ้าเปลี่ยนก็ขายหน้าชัดๆ!
แต่ถ้าไม่เปลี่ยน ซูโม่ต้องไม่พอใจแน่ การไปล่วงเกินนักคณิตศาสตร์ระดับห้าไม่ใช่เรื่องตลก ยิ่งกว่านั้นซูโม่ยังหนุ่มแน่นขนาดนี้ อย่างน้อยก็รุ่งไปอีกหลายสิบปี จะไปขัดใจเขาด้วยเรื่องเล็กแค่นี้ มันไม่คุ้มค่าอย่างแรง!
ชั่วขณะนั้น นักคณิตศาสตร์พวกนี้เลยเกิดอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ด้านหลัง บริเวณพื้นที่ของนักศึกษามหา'ลัยชิงหัว
“ตายห่า พวกนายได้ยินที่ซูโม่พูดไหม นี่มัน… โคตรเท่!”
“สรุปได้คำเดียวว่า—สุดยอด!”
“สะใจโว้ย! พวกนักคณิตศาสตร์พวกนี้นึกว่าอวดเบ่งได้ตลอดรึไง? ใสซื่อจริง!”
“ฮ่าๆ ดูสีหน้าพวกนักคณิตศาสตร์นั่นสิ สีสันจัดจ้านมาก!”
พอหลี่เหรินฮุยได้ยินก็อดกระตุกเปลือกตาไม่ได้ พูดเสียงต่ำว่า “ข้าก็รู้อยู่ว่าเจ้าเด็กนี่ไม่ยอมอยู่เฉยๆ แต่นี่ยังไม่ทันเริ่มเลยนะ…”