ในห้องผู้ป่วย
หลี่เข่อเข่อมองเหยียนจิ่วซีที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวานชื่น สีหน้าของเธอนั้นย่ำแย่สุด ๆ
อย่าว่าแต่หลี่เข่อเข่อเลย ต่อให้ซูเสี่ยวเฟยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ในใจก็ไม่ใช่รสชาติที่ดีนัก
ไม่รู้จักประโยคหนึ่งหรือไง?
อวดความรัก… เดี๋ยวก็เลิกกันหรอก…
แน่นอน นี่คือสิ่งที่ทั้งสองคนหวังจะเห็น…
ส่วนจะเกิดขึ้นหรือเปล่า?
ใครจะไปรู้
ซูโม่เห็นดังนั้น ในใจก็อดขำไม่ได้
เสี่ยวซีของเขา… สุดยอดเลยนะเนี่ย…
อย่างไรก็ตาม ซูโม่ก็ยังให้ความร่วมมือกับเหยียนจิ่วซีอย่างดี
เขาพูดกับหลี่เข่อเข่อว่า "รุ่นพี่ ผมยังต้องอยู่โรงพยาบาลอีกสามสี่วัน ถ้าคุณลุงมีธุระอะไรให้หาผม รบกวนให้ท่านมาหาผมด้วยตัวเองเถอะ สภาพผมแบบนี้ไม่เหมาะจะออกไปข้างนอกจริง ๆ"
เหยียนจิ่วซีที่ซบอยู่บนไหล่ของซูโม่ ดวงตายิ้มจนโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
"งั้นฉันกลับไปบอกพ่อแล้วกัน"
เมื่อเห็นซูโม่พูดแบบนี้ หลี่เข่อเข่อก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก เพราะพ่อของเธอไม่ได้ต้องการพบซูโม่ตั้งแต่แรก
"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันขอตัวกลับก่อนนะ ซูโม่ นายพักผ่อนรักษาตัวให้ดี ๆ ล่ะ"
อยู่ต่อก็ไม่มีความหมายอะไร หลี่เข่อเข่อลุกขึ้นพูดประโยคหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องผู้ป่วย
วินาทีที่ก้าวออกจากห้องผู้ป่วย เธออดไม่ได้ที่จะกระทืบเท้าปุ ๆ…
เดิมทีอยากจะมาเจอซูโม่ แต่ไม่คิดว่าจะโดนยัดอาหารหมาใส่ปาก
รสชาตินี่มัน…
…
"พี่ซู ไม่คิดว่าพี่จะยุ่งขนาดนี้ แต่ยังมีเวลามาเยี่ยมเสี่ยวโม่โดยเฉพาะ ฉันขอขอบคุณแทนเสี่ยวโม่ด้วยนะคะ"