ในห้องผู้ป่วย
"เสี่ยวโม่ รีบให้ท่านอธิการกลับไปทำไมกัน?"
เจอสายตางุนงงของเหยียนจิ่วซี ซูโม่ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์
"ก็เพราะ ผมอยากอยู่ด้วยกันสองต่อสองกับเสี่ยวซีของผมไง!"
เหยียนจิ่วซี: "……"
เธอไม่น่าถามเลยจริง ๆ ...
เช้าวันถัดมา
ซูโม่ลืมตาขึ้น ก็เห็นคนน่ารักนอนอยู่ข้าง ๆ
มองดูใบหน้างามล่มเมืองของเหยียนจิ่วซี อารมณ์ของซูโม่ก็ดี๊ดีสุด ๆ
เดิมทีเหยียนจิ่วซีไม่ยอมนอนเตียงเดียวกับซูโม่ แต่พอโดนซูโม่ออดอ้อนขอร้องไม่หยุด ใจอ่อนก็เลยยอม
เลยได้มาซีนนี้ไง
ซูโม่พลิกตัว ทันใดนั้นก็รู้สึกจั๊กจี้ตรงแผลที่นิ้วเท้า แถมแผลก็ไม่เจ็บแล้วด้วย
เลยทำให้เขางงมาก ๆ
อะไรกันเนี่ย?
ด้วยความสงสัย ซูโม่ลุกขึ้นนั่ง อยากดูว่าเกิดอะไรขึ้น
เพิ่งขยับ เหยียนจิ่วซีก็ตื่นเลย
"เสี่ยวโม่ จะทำอะไรน่ะ?"
"สาว พอดีแผลผมมันคัน ๆ น่ะ อยากดูว่าเป็นอะไร"
ซูโม่อธิบาย
"หา?"
เหยียนจิ่วซีได้ยินซูโม่พูดแบบนี้ ก็ตื่นเต็มตาในทันที ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า
"เสี่ยวโม่ เดี๋ยวฉันไปเรียกหมอมาช่วยดูนะ"
พูดจบก็วิ่งออกจากห้องไปเลย
ไม่นาน เหยียนจิ่วซีก็พาหมอมา
หมอค่อย ๆ แกะผ้าพันแผลที่เท้าซูโม่ด้วยความระมัดระวัง แล้วก็เห็นภาพที่เหนือความคาดหมาย
ก็เห็นว่า แผลที่นิ้วเท้าซูโม่ ตกสะเก็ดหมดแล้วจริง ๆ ขนาดที่ข้อเท้าบวมแดงก็หายเป็นปกติ
อะไรกันเนี่ย?