ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ภายในห้องนอน เหยียนจิ่วซีหน้าแดงระเรื่อ จ้องซูโม่แบบขัดใจ ท่วงท่าอันน่าหลงใหลทำให้ซูโม่เผลอใจลอยไปไกล
“เชอะ คนเลว!”
“เจ้าสาว นี่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ?” ซูโม่หัวเราะหึๆ แบมือทั้งสองข้าง ทำท่าไม่ยอมรับ ทำให้เหยียนจิ่วซีทำอะไรไม่ถูก
เมื่อกี้ซูโม่ระบายความมือบอนกับสาวคนนี้จนหนำใจเลยล่ะ!
ถึงจะทำอย่างนั้นไม่ได้ แต่ก็พอจะฉวยโอกาสเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้าง…
“แล้วเธอ…”
เหยียนจิ่วซีนึกถึงเรื่องที่ซูโม่ทำ ใบหน้าน้อยๆ ร้อนผ่าวจนแดงก่ำ เธอไม่เคยนึกเลยว่าซูโม่จะจับต้องตรงนั้นของเธอ…
ซูโม่เลิกคิ้ว มุมปากปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“เจ้าสาว ฉันขอถอนคำพูดที่เคยพูดไว้ก่อนหน้านี้”
“คำพูดอะไร?” ชั่วขณะ เหยียนจิ่วซียังไม่ทันตั้งตัว
“เธอไม่เล็กเลยสักนิด จริงๆ นะว่าไม่เล็ก!” ซูโม่ทำหน้าจริงจังเต็มที่
“ไปให้พ้น!”
…
เช้าวันรุ่งขึ้นหกโมงตรง
ซูโม่ลืมตาขึ้น เห็นคนน่ารักขดตัวอยู่ในอ้อมอก หัวใจก็พองโตเป็นพิเศษ
ค่อยๆ สวมเสื้อผ้าอย่างเบามือ เดินไปที่หน้าต่าง ท้องฟ้ายังหม่นมัว ยังไม่สว่างเต็มที่
ซูโม่นั่งลงที่ขอบเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเข้าเว่ยป๋อ
แม้จะไม่ได้ดูการแข่งขันอีกสองคู่ที่เหลือ แต่ในใจก็พอจะคาดการณ์ผลได้คร่าวๆ
คู่ของแคว้นหลีกับประเทศต้าหยางไม่ต้องเดาเลย ประเทศต้าหยางต้องผ่านเข้ารอบแน่ ข้อนี้ไม่ต้องสงสัย เพราะความต่างของขุมกำลังระหว่างสองทีมนั้นห่างกันเกินไป ไม่มีทางพลิกล็อกได้