"ก็ฉันไง!"
ทุกคน: "……"
ซูโม่จะเป็นคนแรกที่ลงสนามงั้นเหรอ?
อย่าล้อเล่นสิ!
ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเขาก็ไม่มีบทบาทอะไรเลยน่ะสิ!
"หัวหน้า ท่านก็ให้โอกาสพวกเราได้โชว์ฝีมือบ้างสิ!" หนิงเซี่ยวเฟิงค้านขึ้น
"ใช่เลย หัวหน้าลงเมื่อไหร่ การแข่งขันก็จบเลย!"
"หัวหน้าจะลงเป็นคนแรกได้ยังไง มันไม่สมกับฐานะของท่าน ท่านควรลงเป็นตัวปิดท้ายสิถึงจะถูก!"
คนอื่นๆ ก็พากันพูดขึ้น จนเหยียนจิ่วซีต้องเอามือปิดปากเล็กๆ หัวเราะคิกคักอย่างอดไม่อยู่
ซูโม่มองไปรอบๆ ด้วยความเอือมระอา "พวกนายอยากลงแข่งขนาดนั้นเลย?"
"อยาก!"
นอกจากเหยียนจิ่วซีแล้ว อีกหกคนก็ตอบเป็นเสียงเดียวกัน
"งั้นโควต้าสองคนแรกที่ลงสนาม พวกนายไปตกลงกันเองแล้วกัน"
ซูโม่ยิ้ม "แล้วโควต้าคนที่สามล่ะ มีใครอยากได้ไหม?"
ชั่วขณะนั้น ทุกคนก็พากันส่ายหัวดุ๊กๆ ดิกๆ
ล้อเล่นอะไรกัน?
โควต้าคนที่สามน่ะใครกล้า?
เหตุผลที่พวกเขาอยากลงแข่ง ก็เพราะมีซูโม่คอยเป็นหลังให้ ถึงพวกเขาทำพลาด ก็ยังมีซูโม่อยู่
ดังนั้น โควต้าคนที่สามต้องเป็นซูโม่เท่านั้น!
"งั้นก็ตกลงตามนี้ ทำผลงานให้ดีล่ะ!"
พูดจบ ซูโม่ก็จูงมือเหยียนจิ่วซีออกจากห้องเตรียมตัว
พอสองคนนั้นไปแล้ว ที่เหลืออีกหกคนก็เริ่มแก่งแย่งโควต้าที่มีแค่สองที่นี้
ซ่งลี่ซิน: "สองโควต้านี้ ต้องมีฉันหนึ่งที่ ที่เหลือพวกนายจัดการกันเอาเอง"
หนิงเซี่ยวเฟิง: "จิ๊ๆ น้องซ่ง หน้านายใหญ่กว่าใครหรือไง? ทำไมต้องให้ที่หนึ่งกับนายด้วย?"