"ไสหัวไป!"
หลี่เหรินฮุยตอบกลับมาแค่สองคำ ในใจก็พร่ำบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า "อย่าไปถือสาไอ้หมอนี่เลย มันไม่ใช่คนแล้ว..."
"ได้เลยครับ ท่านอธิการ งั้นผมไสหัวไปก่อนนะ?" ซูโม่หัวเราะแหะ ๆ ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดนั่นเลยสักนิด วิธีการพูดคุยระหว่างเขากับหลี่เหรินฮุยก็เป็นแบบนี้มาตลอด ถ้าหลี่เหรินฮุยทำสุภาพเรียบร้อยกับเขา นั่นแหละถึงจะน่าแปลก
"ไป ๆ ๆ ช่วงนี้อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าเลย เจอไอ้หมอนี่ทีไรไม่เคยมีเรื่องดี ๆ" หลี่เหรินฮุยหน้าดำคร่ำเครียด โบกมืออย่างเสียไม่ได้
ก็จริงนั่นแหละ ขอแค่ซูโม่มาหาเองเมื่อไหร่ ไม่เคยมีเรื่องดีสักครั้ง...
...
หลังจากซูโม่ออกมาจากตึกสำนักงาน ก็ตรงไปโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเลย พอเห็นข้าวปลาอาหารหลากหลายเต็มไปหมด ก็อดที่จะถอนหายใจด้วยความตื้นตันไม่ได้
อาหารที่มหา'ลัยชิงหัวนี่มันเด็ดจริง ๆ!
อย่างน้อยก็ในเรื่องข้าวปลาอาหารเนี่ย ซูโม่คิดว่ามหา'ลัยชิงหัวชนะขาดลอยกาเม่ยเล่อ!
ซูโม่ไม่ได้ใส่หน้ากากอนามัย เป็นเหตุให้สายตาของทุกคนในโรงอาหารจับจ้องมาที่เขา เขาหยิบถาดอาหารใบหนึ่งไปยืนต่อแถวท้าย ๆ อย่างรู้หน้าที่
"ซู... ซูโม่ นายมาข้างหน้าไหม?"
เด็กผู้หญิงหน้าตาพอใช้ได้คนหนึ่งหันกลับมา พูดเสียงเบากับซูโม่ หน้าขึ้นสีแดงระเรื่อแล้วย้ายไปยืนข้างหลังซูโม่แทน
ซูโม่กำลังจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ประโยคถัดมาก็ถูกกลืนกลับลงคอไป เพราะเหตุการณ์เมื่อกี้เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น พริบตาเดียวเท่านั้นเอง เขาก็มาอยู่หัวแถวซะแล้ว