“สิบคนน่ะไม่มีทาง มากสุดให้แกสองคน!”
“สองคน?”
ซูโม่ขึ้นเสียงทันที มองหลี่เหรินฮุยอย่างขัดใจ “ท่านอธิการ สองคนนี่ยังไม่พอแคะฟันเลยนะครับ ไล่ขอทานก็ไม่ใช่แบบนี้!”
“สองคนไม่ได้แน่ งั้นฉันถอยให้ก้าวนึง เก้าคน!”
“สามคน!”
หลี่เหรินฮุยหน้ามืด กัดฟันพูด “ไล่ขอทาน? แกคิดว่าโควต้าตรงของมหา'ลัยชิงหัวเป็นอะไรกัน? ฉันให้แกมากสุดสามคน!”
“แปดคน ขาดคำว่าไม่ได้แล้วนะครับ”
“สามคน!”
“เจ็ดคน!”
“สามคน!”
ซูโม่: “…”
ทำไมไม่เล่นตามบทละครับเนี่ย?
ปกติก็ต้องผมลดไปหนึ่ง ท่านอธิการเพิ่มให้หนึ่งไม่ใช่เหรอ?
มายึดมั่นสามคนอยู่ได้?
“ท่านอธิการครับ ไม่เอาอย่างงี้จิ!”
ซูโม่ยู่ปาก “เขาว่าให้เรียกเกินไว้ก่อน แล้วค่อยต่อรองลดลงมา ท่านช่วยเพิ่มให้หน่อยสิครับ!”
“ฉันเพิ่มแล้ว”
หลี่เหรินฮุยพูดยืดๆ “ตอนแรกบอกสองคน ตอนนี้ก็เพิ่มเป็นสามคนแล้วไง”
ซูโม่: “…”
นี่นับว่าเพิ่มเหรอ?
กะล่อนเกินไปแล้ว!
“ท่านอธิการ งั้นผมไม่เอาสิบแล้ว ให้ผมแค่ห้าโควต้าตรงก็ได้ครับ” ซูโม่ยื่นข้อเสนอสุดท้ายตรงๆ
“ไอ้หนู แกจะเอาโควต้าตรงเยอะขนาดนี้ไปทำไม?”
หลี่เหรินฮุยจ้องซูโม่เขม็ง พลางอธิบาย “แกรู้ไหม โควต้าตรงน่ะเขาจัดสรรไว้หมดแล้ว จู่ๆ แกมาเอาไปห้าคนแบบนี้ กระทบหนักมาก!”
“ก็ใกล้นับถอยหลังร้อยวันก่อนเกาเข่าแล้วนี่ครับ!”
ซูโม่หัวเราะหึหึ ก่อนพูดเสียงเบา “ท่านผอ.รร.มัธยมชวนผมกลับไปร่วมพิธีประกาศปณิธาน ผมจะกลับไปมือเปล่าได้ไง!”