"พูดภาษาคนสิ!"
คุณนายแม่ของเหยียนและเหยียนจิ่วซีพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ที่ซูโม่พูดเมื่อกี้มันไม่เกี่ยวกับโลจิสติกส์ปกติเลยสักนิด ระบบควบคุมอัจฉริยะอะไรนั่น ความเร็วตอบสนอง คำนวณเส้นทาง พวกนางฟังไม่เข้าใจเลยสักอย่าง
ซูโม่: "..."
"อะแฮ่ม—"
"แม่ครับ ระบบควบคุมอัจฉริยะที่ผมพูดถึงตอนนี้คือหัวใจหลักของโลจิสติกส์อัตโนมัติเต็มรูปแบบเลยนะครับ เพื่อออกแบบระบบนี้ ลูกชายคุณน่ะใช้ความพยายามไปไม่น้อยเลย"
"แต่พวกเราไม่เข้าใจนี่นา!" แม่ของซูยิ้มเจื่อน ๆ
"ไม่เป็นไรครับ ผมแค่เล่าไปเรื่อย ฟังพอรู้เรื่องก็พอ" ซูโม่พึมพำเบา ๆ "ยังไงแต่แรกผมก็ไม่ได้คิดว่าพวกคุณจะเข้าใจอยู่แล้ว"
"แค่ก ๆ—"
แม่ของซูเหลือกตาใส่ลูกชายอย่างหมั่นไส้ มุมปากกระตุกนิด ๆ "แกพูดมากอะไรนักหนา ก็เล่าต่อสิ! ใครบอกว่าพวกเราไม่เข้าใจ?"
"ก็ได้ครับ"
ซูโม่ยักไหล่อย่างจนใจ แล้วอธิบายต่อ "ระบบควบคุมอัจฉริยะที่พูดไปเมื่อกี้ ก็เหมือนกับติดตั้งสมองให้กับโลจิสติกส์อัตโนมัติ พอติดสมองเสร็จแล้ว ที่เหลือก็เป็นเครื่องจักรอัจฉริยะบางส่วน"
"ผมออกแบบหุ่นยนต์อัจฉริยะไว้ทั้งหมดสี่ตัว เสี่ยวเฮย เสี่ยวหง เสี่ยวหวง เสี่ยวหลาน ตัวที่สำคัญที่สุดก็คือเสี่ยวเฮย เสี่ยวเฮยทำงานคล้ายกับหุ่นยนต์ดูดฝุ่นแบบ AGV (เครื่องจักรลำเลียงและคัดแยกอัตโนมัติในอุตสาหกรรมโลจิสติกส์) หุ่นยนต์อัจฉริยะแบบนี้แบ่งออกเป็นสามขนาด ใหญ่ กลาง เล็ก"
"ที่พื้นที่คัดแยกสินค้าขาออกจะติดตั้งเสี่ยวเฮยไว้ 500 ตัว ตัวเล็กรับผิดชอบนำพัสดุขนาดเล็กของแต่ละออร์เดอร์ใส่ลงในพัสดุขนส่งต่าง ๆ ตามที่อยู่ของออร์เดอร์ เสี่ยวเฮยขนาดกลางทำหน้าที่คัดแยกและจัดบรรจุในรอบที่สอง ส่วนเสี่ยวเฮยขนาดใหญ่จะขนย้ายพัสดุหีบใหญ่ที่จะส่งไปยังสถานีปลายทางโดยตรงขึ้นไปบนสายพาน และสายพานสามารถต่อขยายจากภายในคลังสินค้าไปยังรถขนส่งด้านนอกได้ตรง ๆ ขั้นต่อไปก็คือการทำงานร่วมกันของรถขนส่งกับพนักงานส่งของปลายทาง ที่จะส่งพัสดุไปถึงมือผู้บริโภคทีละชิ้น"