โค้งมน?
นี่มัน...
หลังจากแม่ของซูเดินออกจากห้องไป ดวงตาเบื้องลึกก็ปรากฏความกังวลขึ้นแวบหนึ่ง ชัดเจนว่าเธอมีเรื่องปิดบังซูโม่ไว้ ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร
"คุณน้า หนูเพิ่งหั่นผลไม้เสร็จค่ะ มาชิมหน่อยสิคะ" พอเหยียนจิ่วซีเห็นแม่ของซู ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มอบอุ่น ส่วนแม่ของเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ มองแล้วอดรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้ แอบบ่นในใจ: "ใครว่าแต่งงานแล้วลูกสาวก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป นี่ยังไม่ได้แต่งงานเลย ทำไมถึง..."
"ดีจ้ะ ป้าชอบเสี่ยวซีของเราที่สุดเลย รู้ใจคนกว่าซูโม่ตั้งเยอะ ไอ้หมอนั่นมีแต่ทำให้โกรธทุกวัน" สีหน้าแม่ของซูกลับคืนสู่ปกติในพริบตา
ในห้อง
ซูโม่นั่งหน้าเข้มบนพื้น ไม่พูดอะไร เอามือเท้าคางจมดิ่งในภวังค์
โค้งมน?
สองคำนี้วนเวียนในหัวจนเวียนหัว มุมปากกระตุกนิดๆ สุดท้ายทำได้เพียงถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม: "แม่แท้ๆ นี่นา กล้าพูดทุกเรื่อง!"
"เสี่ยวโม่ ทำอะไรน่ะ?"
เหยียนจิ่วซีเดินเข้ามาในห้อง เห็นซูโม่นั่งหันหลังให้ประตูบนพื้น ก็ยิ้มแป้นรวบรัดเขาจากด้านหลัง "หนูเพิ่งหั่นผลไม้เสร็จ ออกไปกินด้วยกันไหม?"
"สาว เธอช่วยฉันเรื่องนึงหน่อยสิ" ซูโม่รับรู้ถึงสัมผัสระรวยจากแผ่นหลัง ถึงกับแสยะยิ้มจนฟันแทบหลุด นังหนูนี่เมื่อไหร่ถึงจะรู้ซะทีว่าเสน่ห์และส่วนเว้าส่วนโค้งของตัวเองมันน่ากลัวขนาดไหน?
ทรมานชะมัด!
"เรื่องอะไร?"
"ฉันถูกดูถูกน่ะ เธอช่วยพิสูจน์ให้หน่อยได้ไหม?"
"ได้สิ ต้องทำไง?"