"โม้โดยไม่ร่างสคริปต์!" แม่ของซูเบะปากใส่ ยังไม่เชื่อในคำพูดของลูกชายตัวเอง ในสายตาเธอ มันก็แค่สถานีขนส่งสินค้าแห่งหนึ่ง ถึงจะหรูหราเลิศเลอแค่ไหน มันก็ยังเป็นสถานีขนส่งสินค้าอยู่ดี
เมื่อได้ยินคำพูดของแม่ ซูโม่ก็หัวเราะเบา ๆ ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม มีแค่ตัวเขาเองที่รู้ดีที่สุดว่าแบบก่อสร้างสถานีขนส่งสินค้าอัตโนมัติเต็มรูปแบบชุดนี้ และเทคโนโลยีล้ำยุคต่าง ๆ ที่ออกแบบไว้ มีมูลค่ามหาศาลขนาดไหน พูดแบบไม่ต้องอวยก็คือ เขาเอาแบบแปลนสิบกว่าแผ่นนี้ไปขายให้บริษัทโลจิสติกส์ระดับแนวหน้าสักแห่งอย่างส่ง ๆ น้อยกว่าร้อยล้านเขาไม่มีทางขายเด็ดขาด!
เว่อร์ไหม?
ไม่เว่อร์ นี่คือเรื่องจริง!
ระบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบมีข้อดีต่อสถานีขนส่งสินค้ามากมายนัก เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่ค่าแรงงานคนอย่างเดียว อย่างน้อยก็ประหยัดได้ปีละหลายพันล้าน แถมประสิทธิภาพยังสูงอย่างน่าทึ่ง ส่งผลดีต่อการสร้างชื่อเสียงและแบรนด์ของบริษัทโลจิสติกส์ของตัวเองมาก
แม่ของเหยียนหรี่ตาลง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ถามว่า "เสี่ยวโม่ หมื่นล้านพอมั้ย?"
"พอ!"
ซูโม่ยิ้มอย่างมั่นใจ พูดอย่างคล่องแคล่ว "แต่ว่า คุณน้าควรคิดให้ดีก่อนว่าจะสร้างสถานีหลักไว้ที่ไหน เรื่องนี้สำคัญมาก!"
"โอเค พรุ่งนี้ฉันจะไปหาคนมาหารือ" แม่ของเหยียนพยักหน้า ในใจเธอเริ่มตื่นเต้นจนระงับไม่อยู่ ถ้าทุกสิ่งที่ซูโม่พูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงล่ะก็ อีกไม่นาน เศษเค้กในอุตสาหกรรมโลจิสติกส์ในประเทศนี้ เธอจะได้งาบคำใหญ่เต็มปากเลยล่ะ