"ห๊ะ?"
ซูโม่ตาโตแทบถลน 'ฟึ่บ' ดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที "ประเทศต้าหยางเป็นบ้าไปแล้วเหรอ? มันกล้าดียังไงกัน!"
"ฮ่า ๆ—"
ชายชราทั้งเจ็ดพากันหัวเราะงอหายเพราะคำพูดท้ายประโยคของซูโม่ พวกเขาสัมผัสได้ถึงความมั่นใจที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงของเขา
"คงเป็นเพราะกระทรวงการต่างประเทศรีทวีตโพสต์ของนายนั่นแหละ"
ประธานาธิบดีโบกมือให้ซูโม่นั่งลง ก่อนค่อย ๆ อธิบาย "ด้วยนิสัยของฮิกกินสันแล้ว จะทนอัดอั้นกับเรื่องแบบนี้ได้ยังไงล่ะ เลยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น"
"ผมไม่น่าโพสต์ข้อความนั้นเลยใช่ไหม?"
พอฟังประธานาธิบดีอธิบายจบ ซูโม่ก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมา
ถึงแม้ตัวเขาเองจะไม่ได้คิดว่าข้อความที่โพสต์ไปนั้นมีอะไรผิด แต่มันก็เป็นชนวนหลักที่ทำให้สถานการณ์เป็นแบบนี้
ที่จริงแล้ว ถ้าไม่เกรงว่าตัวเองเป็นบุคคลสาธารณะ เขาคงด่าได้เจ็บแสบกว่านี้อีก
ในมุมมองของเขาแล้ว พฤติกรรมของประเทศต้าหยางน่ะมัน... ไร้ยางอายเกินไป!
เรื่องประเภทขุดคุ้ยแย่งชิงคนเก่งแบบนี้ ประเทศต้าหยางทำมาหลายต่อหลายครั้ง
แต่พอซูโม่ทำแบบนี้เข้าบ้าง ประเทศต้าหยางกลับออกมาเป็นลูกแรกเลยที่ชี้หน้าต่อว่าเซี่ยกั๋ว
มันก็คือพวกถืออำนาจกดขี่ หวงกฎไว้ใช้เองกับพวกพ้อง แต่ไม่ให้คนอื่นทำตามนั่นแหละ!
เรื่องแบบนี้ ด้วยนิสัยของเขาแล้วจะทนได้ยังไง?
อีกอย่าง เขาเองก็หมั่นไส้ประเทศต้าหยางมานานแล้ว ก็ต้องด่ากลับโต้ง ๆ อยู่แล้ว!
"ไม่ใช่แบบนั้นหรอก"
ประธานาธิบดีโบกมือเบา ๆ พร้อมมองซูโม่ด้วยแววตายิ้มแย้ม "ถึงนายจะไม่โพสต์ข้อความนั้น ฉันก็จะให้กระทรวงการต่างประเทศทำอะไรคล้าย ๆ กันอยู่ดี ตลอดหลายปีมานี้ พวกเราเซี่ยกั๋วทำตัวเงียบ ๆ มาตลอด จนบางประเทศนึกว่าพวกเราเป็นแกะอ้วนที่ถูกหยิกได้ง่าย ๆ ตลกสิ้นดี!"