ภายในห้อง
“ตึง——”
“ไอ้เซี่ยกั๋วนี่มันอวดดีเกินไปแล้ว คิดว่าตัวเองไร้เทียมทานในใต้หล้าจริงๆ หรือไง?” ฮิกกินสันหน้าเขียวคล้ำ ทั้งร่างแผ่ไอเย็นยะเยือกราวกับอสรพิษร้ายในความมืด น่าหวาดผวายิ่งนัก
อเล็กยืนตัวแข็งอยู่ข้างๆ แทบไม่กล้าหายใจแรง เขารู้อยู่แล้วว่าฮิกกินสันต้องมีปฏิกิริยาแบบนี้หลังจากรู้ข่าว ในใจอดสงสารเซี่ยกั๋วไม่ได้ ด้วยความที่รู้จักฮิกกินสันดี เขามั่นใจว่าฮิกกินสันไม่มีทางยอมเลิกราง่ายๆ
“อเล็ก!”
“ครับ!”
“ตั้งแต่บัดนี้ ตัดความสัมพันธ์ทางการค้าทั้งหมดกับเซี่ยกั๋ว การอนุญาตสิทธิบัตรเทคโนโลยี รวมถึงการค้าการเงิน บริษัทของเซี่ยกั๋วทั้งหมดในประเทศต้าหยางจงปิดให้ข้าหมด!”
“หา?”
อเล็กหน้าถอดสี รีบเอ่ยปาก “ท่านครับ ท่านแน่ใจหรือที่จะทำเช่นนี้? ถ้าทำอย่างนี้ ประเทศต้าหยางของเราก็จะฉีกหน้ากับเซี่ยกั๋วอย่างสมบูรณ์ นี่มันต่างฝ่ายต่างเจ็บนะครับ!”
คำสั่งของฮิกกินสันหากถูกดำเนินการจริง ผลกระทบจะใหญ่หลวงนัก นี่เท่ากับเปิดสงครามการเงินเลยทีเดียว ต่อให้ฆ่าศัตรูได้พันตน ก็ต้องเสียตัวเองแปดร้อย
“หึ แกคิดว่าข้าล้อเล่นงั้นรึ?”
ฮิกกินสันยิ้มเย็นชา สายตาจับจ้องอเล็ก แววตาเปี่ยมความมั่นใจ “อเล็ก ข้าจะฉีกหน้ากับเซี่ยกั๋วให้สิ้นซาก แกรู้ไหมว่าตอนนี้ประเทศต้าหยางเราได้อนุญาตเทคโนโลยีสิทธิบัตรให้เซี่ยกั๋วไปมากแค่ไหน?”
“นี่... ข้าไม่ค่อยทราบครับ” อเล็กชะงักนิดหนึ่ง ตอบตามตรง