"ข้าคือซูโม่!"
สี่คำนี้ดังราวกับฟ้าผ่า ก้องสะท้อนอยู่ในหูของผู้อาวุโสทุกคน
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง...
แต่กลับไม่มีใครส่งเสียงใด เพราะพวกเขาไม่รู้จะพูดอะไรดี
"ดี ข้าเชื่อเจ้า!"
ประมุขสูงสุดยิ้มอย่างเอ็นดู ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แววตาเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเปลี่ยนน้ำเสียง "อย่างไรก็ตาม เพื่อความรอบคอบ ข้าจะยังคงให้สถาบันวิทยาศาสตร์เร่งศึกษาวิจัยเทคโนโลยีหลักเหล่านี้ ภารกิจหลักของเจ้ายังคงเป็นเทคโนโลยีเครือข่าย เข้าใจหรือไม่?"
"เข้าใจ!"
ซูโม่ยืดอกตั้งตรง รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า "ผู้อาวุโสทุกท่าน พรุ่งนี้ข้าจะกลับไปหลินไห่หนึ่งวัน ตกเย็นก็จะกลับตี้ตูทันที ขอบอกกล่าวให้รับทราบ แต่ข้ารับประกันได้ว่า ภายในสองเดือน ข้าจะต้องฝ่าด่านเทคโนโลยีเครือข่ายให้ได้แน่นอน!"
"กลับหลินไห่?"
ท่านเฉินอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น "ซูโม่ ในช่วงคอขาดบาดตายเช่นนี้ เจ้าจะกลับหลินไห่ทำไม?"
"ก็ใกล้ถึงวันนาฬิกานับถอยหลัง 100 วันก่อนสอบเกาเข่าแล้วนี่ครับ!"
ซูโม่อธิบาย "อธิการบดีโรงเรียนมัธยมปลายของข้าโทรมา อยากให้ข้าไปร่วมพิธีทบทวนคำปฏิญาณ แม้ข้าจะรู้ว่าเรื่องนี้เทียบไม่ได้กับความสำคัญของการฝ่าด่านเทคโนโลยีเครือข่าย แต่ข้าก็ตอบรับท่านอธิการไปแล้ว ไม่ไปก็ไม่เหมาะสม"
"ไม่เป็นไร ขอแค่เจ้าพอรู้ตัวก็พอ"
ท่านเฉินไม่ได้ว่าอะไร เขาเชื่อว่าซูโม่แยกแยะได้ว่าอะไรเร่งด่วนอะไรไม่เร่งด่วน
ในเมื่อซูโม่เลือกกลับหลินไห่ ก็แสดงว่าเขามั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าจะฝ่าด่านเทคโนโลยีเครือข่ายได้ภายในสองเดือน