“พูดอีกสักคำดูสิ การประชุมทางวิดีโอครั้งนี้ไม่ต้องมาร่วมก็ได้!”
สีหน้าของจิ้นปั๋วหยางบูดเบี้ยวทันที เหมือนเผลอกินของเน่าเข้าไปเต็มปาก
“เฮ้ย!”
“ท่านหัวหน้าสถานีซุน ท่านก็แค่มียศสูงกว่าผมแค่ขั้นเดียวเอง อย่าใช้อำนาจข่มคนสิ ในอนาคตจะเป็นยังไง ใครจะไปรู้!”
พอประโยคนี้หลุดออกมา ผู้เชี่ยวชาญด้านอุตุนิยมวิทยาที่เชื่อมต่ออยู่แทบทุกคนฟังแล้วไม่สบอารมณ์ หน้าตาแต่ละคนก็เริ่มบึ้งตึงกันเป็นแถว
“ปั๋วหยาง พูดบ้าอะไรของแก?”
หัวหน้าสถานีอุตุนิยมวิทยามณฑลตงหยางอิ่งเหวินหลงหน้าเคร่งครัด ตวาดขึ้นทันที
“ท่านหัวหน้าสถานีซุนก็ถือเป็นรุ่นพี่ของแก ต่อให้แกเป็นหัวหน้าสถานีอุตุนิยมวิทยามณฑลตงหยางไปแล้ว แกก็จะไม่มองใครในวงการอุตุนิยมวิทยาอยู่ในสายตาใช่ไหม?”
จิ้นปั๋วหยางสะดุ้งตกใจ รีบรีบอธิบาย “หัวหน้าสถานี ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น แค่ท่านหัวหน้าสถานีซุนพูดจาแรงเกินไปหน่อยเท่านั้นเอง”
ถึงจะไม่ให้หน้าซุนลี่หมิน ซุนลี่หมินก็ไม่ได้เป็นคนเลี้ยงเขาอยู่หรอก
แต่อิ่งเหวินหลงนี่สิ คนนี้คือหัวหน้าโดยตรงของเขา ถ้าไปทำให้ขุ่นเคือง ต่อจากนี้ชีวิตคงไม่สบายตัวแน่นอน
“แรง?”
ดวงตาอิ่งเหวินหลงหนักขึ้น เอ่ยเสียงเย็น “แบบนี้ก็เรียกว่าแรง?”
“อาจารย์ซูให้ทำยังไง เราก็ทำอย่างนั้น คำสั่งให้เชื่อฟังไม่เป็นหรือไง?”
“ถ้าไม่เป็น ก็เก็บของกรำแล้วหายไปเดี๋ยวนี้!”
“……”
สีหน้าจิ้นปั๋วหยางขึ้นสีเขียวสลับแดง เขาอยู่ในวัยที่เลือดเดือดสุด ๆ บวกกับนิสัยหยิ่งผยอง ถูกตวาดหน้าต่อหน้าคนนับสิบนับร้อย มันก็เสียหน้าจนแทบไม่มีที่ฝังตัว