"ตกลงกันให้ชัดก่อน นายจะพัฒนาเทคโนโลยีเครือข่ายยุคที่ห้าหรือ?"
ลู่หว่างโยวจ้องมองซูโม่ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ ในใจปลอบตัวเองไม่หยุดว่าคงฟังผิดไปเอง เพราะเซี่ยกั๋วแม้แต่เครือข่ายยุคที่สี่ยังพัฒนาไม่ได้ แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่จะพัฒนายุคที่ห้า?
ก้าวเดียวขึ้นสวรรค์?
คงได้แต่ร่วงลงมากระดูกแหลกเหลว!
"ปล่อยมือก่อนเถอะ"
ซูโม่ไม่สะทกสะท้าน ยักไหล่ให้ลู่หว่างโยวอย่างจนใจ พลางพูดเรียบๆ "ถ้าเสี่ยวซีมาเห็นเข้าล่ะก็ เรื่องมันจะกลายเป็นเรื่องเข้าใจผิดเอานะ"
ลู่หว่างโยว "..."
เฮ้อ
ดูท่าเธอคงดูออกแล้ว ว่าโดนรังเกียจเข้าเสียเต็มๆ!
อาแปะทนได้ อาม้าทนไม่ได้!
"กลัวอะไร?"
ลู่หว่างโยวจ้องซูโม่เขม็ง มือที่จับเขาออกแรงมากขึ้นอีก ท่าทางแบบเด็กสาวนั่นชวนหลงใหลยิ่งนัก "ดิฉันยังไม่กลัวเลย คุณผู้ชายจะมากลัวอะไร? อีกอย่าง ตอนนี้ดิฉันไม่ได้คิดอะไรกับคุณ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย!"
"ก็ไม่แน่"
ซูโม่ดึงมือตัวเองออกมา ทำท่าหลงตัวเองสุดฤทธิ์ "หนุ่มหล่อพ่อม่ายอย่างฉันนะ มีสาวๆ น้ำลายไหลไม่รู้เท่าไหร่ ใครจะรู้คุณกำลังคิดแผนร้ายอะไรอยู่?"
"ดูได้แต่ไกล ห้ามจับต้อง เข้าใจ๊?"
"คุณ... หน้าด้านหรือเปล่า?" อกของลู่หว่างโยวกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องซูโม่ ถ้าสายตาฆ่าคนได้ ป่านนี้ซูโม่คง...
เดี้ยงไปแล้ว!
"ล้อเล่นน่า อย่าโกรธๆ"
ซูโม่หัวเราะฮิๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเนียนๆ โบกมือให้ลู่หว่างโยว "หว่างโยว บ่ายสามโมงตรง รวมตัวกันที่ห้องวิจัยหมายเลขเจ็ดของสถาบันวิทยาศาสตร์ ห้ามลืมเด็ดขาด!"
"แล้วไงต่อ?" ในตาของลู่หว่างโยวแฝงความหมายลึกซึ้ง ปัดผมสลวยตรงหน้าผากอย่างไม่ใส่ใจ "บนโลกนี้ไม่มีอาหารกลางวันฟรีๆ ดิฉันช่วยคุณได้ แต่อาจารย์ซูคงไม่ให้เด็กสาวอย่างดิฉันทำงานฟรีๆ หรอกใช่ไหม?"