"นายหัว นายนี่มันปีศาจชัด ๆ!"
"ขอบคุณสำหรับคำชม"
ซูโม่พยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้ใส่ใจสายตาเคือง ๆ ของทั้งสามคนเลยแม้แต่น้อย ลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ พอถึงหน้าประตูห้องน้ำก็หยุดฝีเท้า "อย่าคิดว่าฉันจงใจแกล้งพวกนายนะ เป็นเด็กเก่งของมหา'ลัยชิงหัวแท้ ๆ เอาแต่เล่นเกมจีบสาวทั้งวัน มันดูดีหรือไง?"
"ปล่อยชีวิตให้ไร้แก่นสารก็คือไร้ความสามารถ ต่อไปสังคมจะพัฒนาไปไกลเกินกว่าที่คิด สะสมความรู้ไว้บ้าง มันไม่มีผลเสียกับพวกนายเลยสักนิด!"
ทั้งสามคนมองเงาหลังของซูโม่แล้วเงียบไป จ้าวเทียนสูดหายใจลึก แล้วถามออกไปว่า "นายหัว พอพวกเราเรียนจบแล้วออกไปใช้ชีวิตในสังคม ความรู้ที่เรียนจากมหาวิทยาลัยยังมีประโยชน์อยู่ไหม?"
"มีประโยชน์สิ!"
ซูโม่ค่อย ๆ หันกลับมา ยิ้มบาง ๆ ให้ทั้งสาม "ฉันมีคำแนะนำให้"
"คำแนะนำอะไร?"
"ย้ายคณะเถอะ!"
"หา?"
ทั้งสามคนร้องออกมาด้วยความตกใจโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่มีใครรู้ว่าทำไมซูโม่ถึงพูดแบบนี้กะทันหัน ย้ายคณะไม่ใช่เรื่องเล็กนะ แถมจะย้ายไปทำไม? มันต้องมีเหตุผลสิ!
จ้าวเทียนเหมือนจะจับอะไรได้บางอย่าง แววตาฉายความกังขา "นายหัว ทำไมต้องให้พวกเราย้ายคณะ? แล้วจะให้ย้ายไปคณะอะไร?"
"อีกไม่กี่วัน มหาวิทยาลัยจะเปิดสองสาขาใหม่ คณิตศาสตร์กับวิจัยวิทยาศาสตร์ พวกนายสามคนลองคิดดูก็ได้"
ซูโม่ยกยิ้มมุมปาก "ฉันดูคะแนนเกาโควของพวกนายมาแล้ว พรสวรรค์ด้านคณิตศาสตร์ของพวกนายถือว่าใช้ได้เลย โดยเฉพาะหวังเย่ เพราะงั้นฉันเลยแนะนำให้ย้ายไปคณะคณิตศาสตร์"