"รุ่นพี่ คุณถูกไล่ออกแล้ว!"
พูดจบ สายตาของซูโม่ก็มองไปที่กู่เฉินไข่และไจ๋ซิงฟาน เขายิ้มอย่างสุภาพให้ทั้งสองคน "รุ่นพี่ทั้งสอง พวกคุณก็ถูกไล่ออกด้วย!"
อวี๋จื่อเฉิง: "……"
กู่เฉินไข่: "……"
จ้ายซิงฟาน: "……"
ชั่วขณะนั้น ทั้งสามคนสงสัยว่าตัวเองหูแว่วหรือเปล่า ซูโม่เตะพวกเขาออกจากห้องแล็บหมายเลขเจ็ดงั้นเหรอ?
อะไรกัน?
แค่เพราะพวกเขาออกความคิดเห็น?
ตามอำเภอใจเกินไปแล้ว!
คิดว่าพวกเขาเป็นอะไร?
ขยะรึไง?
อัดอั้น! !
ทั้งสามคนรู้สึกถึงความอัปยศอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตั้งแต่เล็กจนโต พวกเขาเคยถูกยัดเยียดความอัดอั้นแบบนี้ที่ไหนกัน ถึงขั้นไม่สนใจสถานะนักคณิตศาสตร์ระดับห้าของซูโม่แล้ว พากันส่งเสียงประท้วงขึ้นมา
"ทำไมล่ะ?"
"นั่นสิ พวกเราเป็นสมาชิกของห้องแล็บหมายเลขเจ็ดอยู่แล้ว นายมีสิทธิ์อะไรไล่พวกเราออก?"
"ซูโม่ นายก็หยิ่งเกินไปแล้วนะ ยังไงพวกเราก็ถือว่าเป็นรุ่นพี่ของนาย แล้วนายปฏิบัติกับรุ่นพี่แบบนี้เหรอ?"
สำหรับปฏิกิริยาของทั้งสามคน ซูโม่ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย ใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ๆ อธิบายอย่างเบามือว่า "รุ่นพี่ทั้งสาม ตอนนี้ผมเป็นผู้ดูแลห้องแล็บหมายเลขเจ็ด ไล่พวกคุณออกจะไม่ได้รึไง?"
"อีกอย่าง ผมไม่ได้ลบหลู่รุ่นพี่ทั้งสามเลยแม้แต่นิดเดียว ส่วนที่ว่าผมหยิ่งนั่นก็ยิ่งเป็นเรื่องไร้สาระ ตั้งแต่ต้นจนจบดูเหมือนผมจะคุยกับพวกคุณแบบปกติธรรมดานะ? พวกคุณรู้สึกว่าผมดูถูกพวกคุณตรงไหนรึเปล่า?"
"สาเหตุที่ไล่พวกคุณออก ก็แค่เพราะแนวคิดไม่ตรงกันเท่านั้น หวังว่าพวกคุณจะเข้าใจ"
"นาย…"
มองท่าทางสบาย ๆ ของซูโม่ อวี๋จื่อเฉิงก็โกรธจนแทบสำลัก กำลังจะพูดอะไรแต่ก็ถูกไจ๋ซิงฟานรั้งไว้ ไจ๋ซิงฟานส่ายหน้าให้เขาช้า ๆ ส่งสัญญาณว่าใจเย็น ๆ