เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของซูโม่ ไม่มีนักเรียนคนใดปริปาก
แน่นอนว่าพวกเขาไม่พอใจกับผลการเรียนของตัวเอง แต่ก็ต้องจำยอม
ซูโม่เผยแววเคร่งขรึมออกมาให้เห็นน้อยครั้ง น้ำเสียงเอ่อล้นด้วยความผิดหวังที่รักไม่ช่วยให้ดีขึ้น
“ในหมู่พวกเธอ นอกจากเพื่อนไม่กี่คนแล้ว พรสวรรค์ของคนส่วนใหญ่นับว่าไม่เลว แถมยังมีคำสอนของนักคณิตศาสตร์ระดับสองอีกสองท่าน เงื่อนไขการเรียนที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ พวกเธอส่งคำตอบแบบนี้มาให้ฉันเนี่ยนะ”
เจอซูโม่จี้ถามเข้าไป เด็กหลายคนก้มหน้าด้วยความละอาย
ตอนที่พวกเขาเพิ่งเข้ามาในภาคคณิตศาสตร์นั้น ก็ตั้งใจและทุ่มเทมากจริง ๆ
แต่… สภาพแบบนี้อยู่ได้ไม่นาน พวกเขาก็เริ่มผ่อนคลายลงเรื่อย ๆ
พอเริ่มผ่อน ก็ยิ่งผ่อนใหญ่…
ตอนนี้พอเลิกคลาสหลายคนปล่อยใจตามสบาย ใครจะเล่นเกมก็เล่นเกม ใครจะดูทีวีก็ดูทีวี ใครจะจีบสาวก็จีบสาว…
“ความสำเร็จของแต่ละคนไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่ความล้มเหลวของบางคนน่ะมันแน่นอน!”
ซูโม่ขึงเสียง “ตัวเองยังไม่ให้โอกาสตัวเองประสบความสำเร็จ หรือจะรอให้โชคชะตามามอบโอกาสให้”
เงียบกริบ—
สายตาของซูโม่กวาดผ่านใบหน้านักเรียนทีละคน สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ
สิ่งที่สมควรพูดเขาก็พูดไปแล้ว ว่านักเรียนพวกนี้จะประสบความสำเร็จได้ไหม ก็ต้องดูว่าพวกเขาจะพยายามกันหรือเปล่า
เด็กที่สอบเข้ามหา'ลัยชิงหัวได้ มีใครเป็นตัวประกอบบ้าง
ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกนักเรียนตรงหน้านี้ ยังเป็นกลุ่มที่มีพรสวรรค์ทางคณิตศาสตร์โดดเด่นที่สุดในมหา'ลัยชิงหัวอีก