br />ห้องฉายภาพ
คุณพ่อจ้าวหัวเราะลั่น “ซูโม่ เธอนี่ปิดบังฉันได้แนบเนียนจริง ๆ เลยนะ!”
“บอกมาสิ เมื่อวานจงใจยอมฉันรึเปล่า?”
“คุณอากล่าวล้อเล่นแล้ว”
ซูโม่ได้ยินคำนี้ ก็ยิ้มบาง ๆ เขาไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด “เมื่อวานผมแค่เล่นไม่ออกจริง ๆ เป็นไปได้ไงที่จะจงใจยอมให้คุณอา”
ท่าทีตอแหลตาใสของซูโม่ทำให้ทุกคนมีเส้นดำผุดกลางหน้าผาก
อะแฮ่ม—
คุณพ่อจ้าวฟังคำของซูโม่ก็ชื่นใจยิ่งนัก
วันนี้ แม้แต่ติงอีหรันยังเอ่ยปากแล้วว่าซูโม่คือมือหนึ่งแห่งวงการหมากล้อม อย่างนี้เขาก็ชนะมือหนึ่งหมากล้อมแล้วน่ะสิ!
ไม่ว่าจะยอมหรือไม่ก็ตาม ถือว่าชนะแล้วก็พอ!
“เอาล่ะ วันนี้เป็นวันแห่งความสุข ทุกคนไม่เมาไม่กลับ!”
“ดี!”
……
งานเลี้ยงสังสรรค์คราวนี้ ยืดยาวไปจนถึงตีหนึ่ง
ภายในห้องพัก
ซูโม่มองเหยียนจิ่วซีที่อยู่ข้างกาย พลางยิ้มฝืนปนขมขื่น
“สาวน้อย เรื่องมันยังไงกันแน่วันนี้ ทำไมถึงต้องนอนห้องเดียวกับฉัน?”
พูดถึงตรงนี้ ซูโม่ยิ้มกวน ๆ “ทำไม? หรือว่าเธออยากได้เนื้อตัวฉัน? ฉันบอกก่อนนะ ฉันไม่ใช่คนง่าย ๆ แบบนั้นนะ!”
เหยียนจิ่วซีหน้าเรื่อ ร้องถุยเสียงเบา
“ถุย ใครอยากได้เนื้อตัวเธอกันไอ้คนง่าย ๆ?”
“แล้วเธอนี่มันอะไรกัน?”
ซูโม่จูงเหยียนจิ่วซีมานั่งข้างเตียง ยิ้มจาง ๆ “วันนี้ต่อหน้าคนตั้งมากมาย เธอกลับจูบฉันเองไม่เหมือนเธอเลยนะ!”
“โอ๊ย อย่าพูดเรื่องน่าอายอย่างนี้”