"นี่สาว จะให้ฉันนอนพื้นคนเดียวจริง ๆ เหรอ?"
ซูโม่มองผ้าห่มในมือ แล้วเหลือบไปที่เตียงใหญ่สุดหรู ชั่วขณะนั้นแทบอยากร้องไห้แต่น้ำตาไม่มี
เหยียนจิ่วซีเบิกตาโตสองข้าง มองซูโม่ด้วยสีหน้าใสซื่อ
"งั้น... ฉันนอนพื้น นายนอนเตียงดีไหม?"
ซูโม่: "..."
เขาจะทำใจให้เป็นแบบนั้นได้ลงคอเหรอ?
ทำใจไม่ได้!
"ช่างเถอะ ฉันว่านอนพื้นก็ดีนะ ช่วยให้กระดูกเจริญเติบโต"
ซูโม่หาเหตุผลกาก ๆ มาข้างหนึ่ง ฟังแล้วเหยียนจิ่วซีหัวเราะคิกคักไม่หยุด
เหยียนจิ่วซีช่วยซูโม่ปูผ้าห่มบนพื้นอย่างกระตือรือร้น ดูราวกับเป็นภรรยาตัวน้อย ๆ
จริง ๆ แล้ว เธอเองก็ไม่อยากให้ซูโม่นอนพื้นหรอก แต่ก็กลัวว่าซูโม่จะห้ามใจตัวเองไม่อยู่
เหยียนจิ่วซียังไม่พร้อม...
พอปิดไฟแล้ว ทั้งสองคนไม่มีใครง่วงนอนเลยสักนิด
"เสี่ยวหราน เรื่องของอันหราน นายจะจัดการยังไง?"
เหยียนจิ่วซีพลิกตัว มองซูโม่ที่นอนอยู่บนพื้น ถามเสียงเบา
ซูโม่ได้ยินก็ลืมตาขึ้น ตอบเรียบ ๆ: "จะให้ทำยังไงล่ะ? หาโอกาสพูดกับเธอให้รู้เรื่องก็แค่นั้น!"
เรื่องแบบนี้ จัดการเร็วซะยังดีกว่า
ยังไงซะ ทุกข์นาน ๆ สู้ทุกข์สั้น ๆ ไม่ได้นะ!
"นายว่าอันหรานจะเกลียดฉันไหม?" น้ำเสียงของเหยียนจิ่วซีแฝงด้วยความหดหู่
ในฐานะผู้หญิงเหมือนกัน เธอรู้ดีว่าการชอบใครสักคนมันรู้สึกยังไง
ถ้าเป็นเธอที่ถูกผู้ชายที่ชอบปฏิเสธ เหยียนจิ่วซีต้องเสียใจสุดขีดแน่ เธอรับเรื่องแบบนั้นไม่ได้เลยจริง ๆ