โชคดีที่เวลานี้ยังเรียกแท็กซี่ได้ ไม่งั้นซูโม่คงต้องเดินเท้าไปบ้านจ้าวเทียนแล้ว
“ลุงครับ ไปเขตถงหู”
ซูโม่เอ่ยจุดหมายทันทีที่ขึ้นรถ เหยียนจิ่วซีส่งข้อความมาบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าพวกนั้นไปดูถ่ายทอดสดที่บ้านจ้าวเทียน
“เขตถงหู?”
คนขับได้ยินสามคำนี้ก็อดเหลือบมองกระจกหลังไม่ได้ ในฐานะคนพื้นที่ เขาย่อมรู้ดีว่าเขตถงหูหมายถึงอะไร ที่นั่นคือย่านที่เจริญที่สุดของตี้ตู
ได้ยินว่าบ้านในเขตถงหู ตารางเมตรละเป็นล้าน...
บ้านหนึ่งหลังก็หลายร้อยล้าน คนที่อยู่แถวนั้นไม่มีใครธรรมดา
พอเห็นหน้าคนหนุ่มที่นั่งข้างหลังชัด ๆ คนขับก็ชะงักไปทั้งตัว
อะไรกัน?
นั่นมันใครน่ะ?
คนขับหันขวับ หน้าแดงก่ำ นิ้วชี้ไปที่ซูโม่สั่นระริก ท่าทางเหมือนเห็นผี
“คุณคือซู... ซูโม่?”
“ใช่ครับ ผมเอง”
ซูโม่ทั้งขำทั้งกลุ้มกับปฏิกิริยาคนขับ เขาออกมาเร็วเกินไป ไม่มีหน้ากากอนามัยสำรอง โดนจำได้ก็เลี่ยงไม่ได้
ได้ยินซูโม่ยอมรับ คนขับกระทืบเบรกจม รถที่แล่นช้า ๆ หยุดสนิท
“เป็นคุณจริง ๆ ด้วย ผมตื่นเต้นมากเลย”
ซูโม่: “...”
ตื่นเต้นก็ตื่นเต้น แต่ช่วยขับรถดี ๆ ได้ไหม?