“ดูไม่ออกเลยนะ รู้เยอะเหมือนกันนี่!”
เนื่องจากทุกคนใช้ภาษาเซี่ยในการสนทนา แคมเบอร์แลนด์จึงไม่เข้าใจที่ทุกคนพูด แต่เห็นทุกคนมองไปทางหอคอยศักดิ์สิทธิ์ และได้ยินชื่อ นิโคลา เทสลา ก็เดาได้เจ็ดแปดส่วน
นิโคลา เทสลา สำหรับมหาวิทยาลัยกาเม่ยเล่อแล้ว เป็นทั้งตำนานและความเสียดาย!
ตอนนั้นนิโคลา เทสลา เรียนที่กาเม่ยเล่อจริง แต่เรียนได้แค่สามเดือนก็ลาออก
เหตุผลที่ลาออกเพราะนิโคลา เทสลาคิดว่าเรียนที่นี่ไม่ได้อะไรเลย...
“ขอบคุณคุณแคมเบอร์แลนด์สำหรับคำชม”
ซูโม่ยิ้มแสยะ เขาฟันขาว ก่อนพูดเรียบ ๆ ว่า: “ปกติผมก็ชอบอ่านพวกบันทึกเบ็ดเตล็ดกับประวัติศาสตร์นอกตำรา เลยรู้ข้อมูลเกี่ยวกับหอคอยศักดิ์สิทธิ์มาบ้าง”
มองซูโม่ที่พูดคล่องแคล่ว แคมเบอร์แลนด์อดตะลึงไม่ได้ เมื่อกี้ตัวเองประชดชัด ๆ!
ทำไมพอเข้าปากซูโม่ ถึงกลายเป็นคำชม?
นี่ก็หน้าด้านเกินไปแล้ว!
“หึ!”
แคมเบอร์แลนด์พูดเสียงเย็น: “ท่านอธิการยังรอพวกคุณอยู่ที่ห้องรับรอง ตามฉันมา”
สถานการณ์นี้ทำให้ซูโม่ไม่เข้าใจ เขาไม่ได้ไปยั่วพี่สาวคนนี้สักหน่อย!
มองแคมเบอร์แลนด์ที่เดินนำหน้าไปพร้อมรังสีอำมหิต ทุกคนหันไปมองซูโม่เป็นตาเดียว ทำเอาซูโม่ค่อนข้างอึ้ง
“ทุกคนมองผมกันทำไม รีบตามไปสิ!”
ทุกคน: “...”
สิบนาทีต่อมา ทุกคนมาถึงห้องประชุมที่กว้างขวางห้องหนึ่ง