"เพราะผมไม่มีทางผิด!"
คำพูดนี้ที่ออกจากปากของหนุ่มอายุสิบแปด สร้างความรู้สึกตื่นตะลึงให้กับทุกคน
คนที่พูดแบบนี้ได้มีเพียงสองประเภท คือพวกหลงตัวเอง กับพวกมั่นใจในตัวเอง!
สำหรับว่าซูโม่เป็นแบบไหน ทุกคนในใจต่างก็มีคำตอบแล้ว
โนเอล เฮย์วู้ดหัวเราะร่วน มองซูโม่แล้วพูดช้าๆ ว่า "เป็นคนหนุ่มที่น่าสนใจจริงๆ"
สำหรับคำประเมินของโนเอล เฮย์วู้ด คนอื่นๆ พากันพยักหน้า มีเพียงคนเดียวที่แสดงสีหน้าเหยียดหยาม
"ผลการวิเคราะห์ของกลุ่มคณิตศาสตร์นานาชาติต่อข้อสันนิษฐาน SJJ คือ... เป็นจริง!"
เจเน็ตพูดขึ้นว่า "ตอนนี้คุณทำข้อสันนิษฐานคณิตศาสตร์ใหญ่ทั้งห้าพังไปเกือบครึ่งแล้ว เจ๋งจริงๆ!"
"ขอบคุณครับ" ซูโม่ได้ยินผลนี้แล้วสงบนิ่งมาก
ล้อเล่นอะไร ถ้าไม่เป็นจริงระบบจะให้แต้มรางวัลเขางั้นเหรอ?
เหยียนจิ่วซีพอได้ยินข่าวนี้ มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มงดงาม
นั่นก็หมายความว่า ข้อสันนิษฐานคณิตศาสตร์ใหญ่ทั้งห้าที่ตลอดมาไม่มีใครไขได้ ซูโม่คนเดียวก็ไขไปแล้วสองข้อ นี่มันช่างเป็นปาฏิหาริย์
"ซูโม่ คณิตศาสตร์คืออะไร?" จู่ๆ โนเอล เฮย์วู้ดก็ถามขึ้น
"ท่านอธิการโนเอล เฮย์วู้ดครับ ท่านคิดว่าคณิตศาสตร์คืออะไร?" ซูโม่ไม่ได้ตอบคำถามนี้ แต่ยิ้มแล้วถามกลับ
"ปริมาณ ข้อมูล การเปลี่ยนแปลง พื้นที่ โครงสร้าง" โนเอล เฮย์วู้ดพูดถึงความเข้าใจคณิตศาสตร์ของเขา
"ใช่เลยครับ"
ซูโม่ยิ้มแล้วพูดอย่างคล่องแคล่ว "แต่ผมคิดว่าคณิตศาสตร์เป็นแค่วิธีที่ช่วยให้มนุษย์ก้าวหน้า หรือจะเรียกว่าเป็นเครื่องมือก็ได้ ความหมายของการมีอยู่ก็เพื่อช่วยอารยธรรมมนุษย์พัฒนาไปสู่ระดับที่สูงขึ้น"