"เธอทำอะไรลงไปเองไม่รู้หรือไง? จะมาแกล้งโง่ที่นี่มันน่าขำตรงไหน?"
น้ำเสียงของแคมเบอร์แลนด์แฝงความเย็นชา แววตาลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธ เธอยังคงฝังใจเรื่องโควต้านักเรียนแลกเปลี่ยนไม่เลิก แต่ซูโม่กลับทำเหมือนไม่เคยใส่ใจเลยสักนิด
"ผมทำอะไร?"
ซูโม่ทำหน้าใสซื่อ กางมือทั้งสองข้างแล้วพูดเรียบๆ ว่า "คุณแคมเบอร์แลนด์ครับ ข้าวจะกินมั่วๆ ยังได้ แต่คำพูดจะพูดมั่วๆ ไม่ได้นะครับ ผมน่ะมีแฟนแล้ว คำพูดแบบนี้มันทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ง่ายๆ"
พูดถึงตรงนี้ มุมปากของซูโม่ก็ยกยิ้มขึ้นมา "แล้วก็ คุณอายุปูนนี้แล้ว หน้าตายังพื้นๆ แบบนี้ ผมก็คงทำอะไรคุณไม่ได้หรอก คุณว่ามันสมเหตุสมผลไหมล่ะ?"
"ฟืด——"
เหล่านักศึกษามหา'ลัยชิงหัวที่อยู่รอบๆ ต่างพากันเบือนหน้าหนี แก้มป่องตุ่ยจนแทบระเบิด
เหยียนจิ่วซีที่ยืนอยู่ในฝูงชนก็อดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ เธอไม่เคยกังวลว่าซูโม่จะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เพราะเธอรู้ดีว่าซูโม่ไม่ใช่คนที่จะยอมเสียเปรียบใครอยู่แล้ว
"แก…"
แคมเบอร์แลนด์แทบระเบิดเป็นไฟ ตลอดเวลา หน้าตาคือจุดเด่นของเธอ ไม่เคยมีใครพูดแบบนี้มาก่อน ที่สำคัญกว่านั้นคือคนที่พูดคือซูโม่
ในจังหวะนั้นเอง หลี่ถงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า "คุณแคมเบอร์แลนด์ครับ ที่นี่ไม่เหมาะจะพูดคุยกัน เราไปที่มหาวิทยาลัยกันก่อนดีไหมครับ"
"ฉัน…"
แคมเบอร์แลนด์มองออกว่าหลี่ถงกำลังช่วยซูโม่เบี่ยงประเด็น แต่เธอก็หาเหตุผลมาโต้แย้งไม่ได้
แคมเบอร์แลนด์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับโทสะในใจ อดปลอบใจตัวเองในใจไม่ได้ว่า ยังไงการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ก็ใช้เวลาสามเดือนกว่าๆ หนทางยังอีกยาวไกล ไม่ต้องรีบร้อนตอนนี้