เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูโม่มาถึงห้องทำงานของโนเอล ทำตัวเป็นพวกชอบเบี้ยว ไม่บอกว่ามาทำอะไร นั่งปักหลัก หยิบกาชาขึ้นมาจิบพลางส่งเสียงจ๊วบๆ เป็นระยะ
โนเอล: "..."
ผ่านไปสองชั่วโมงอย่างนี้ จู่ๆ ซูโม่ก็เอ่ยขึ้นว่า "ท่านอธิการโนเอล น้ำชาหมดแล้ว ขอชงให้ใหม่สักกาได้ไหม?"
โนเอล: "..."
ซูโม่คิดอะไรอยู่ เขาจะดูไม่ออกได้ยังไง แต่นี่ยังไม่ใช่วันที่หอคอยศักดิ์สิทธิ์เปิด จะเปิดหอคอยศักดิ์สิทธิ์ล่วงหน้าให้ซูโม่คนเดียวไม่ได้
"แหะๆ—"
"อาจารย์ซู กว่าจะถึงเวลาเปิดหอคอยศักดิ์สิทธิ์ก็อีกอย่างน้อยสามวัน ถึงฉันอยากให้เข้าเร็วขึ้น เธอก็เข้าไปไม่ได้หรอก!"
"ท่านอธิการ ท่านคงไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม"
ซูโม่วางถ้วยชาในมือ "ท่านเป็นอธิการของเมืองกาเม่ยเล่อ แค่ท่านพยักหน้า ผมจะเข้าไปไม่ได้ได้ยังไง?"
"เข้าไปไม่ได้จริงๆ!"
โนเอลยิ้มแหยๆ อธิบายอย่างจำใจ "หอคอยศักดิ์สิทธิ์จะเปิดแค่ช่วงเวลาที่กำหนดเท่านั้น ไม่ว่าใครก็เข้าไปในเวลาปกติไม่ได้ รอให้เข้าไปข้างในก่อนแล้วจะเข้าใจ!"
"โอ้?"
แววตาซูโม่ฉายความประหลาดใจ "หรือว่าหอคอยศักดิ์สิทธิ์มันมีจิตสำนึก?"
"ไม่รู้"
พอพูดถึงเรื่องนี้ โนเอลตัดบทไม่ยอมอธิบายเพิ่ม หุบปากสนิททันที
"ก็ได้" ซูโม่เห็นว่าเกาะแกะต่อไปก็ไร้ประโยชน์ ได้แต่ลุกเดินจากมา
...