ในห้องทำงาน
“อาจารย์ซู จะรีบไปไหนครับ?” โนเอลทำหน้าแปลก ๆ ปีนี้เขาอายุห้าสิบกว่าแล้ว ต้องมาเรียกเด็กอายุสิบแปดว่าอาจารย์ ยังไงก็รู้สึกขัดเขิน
คลาวด์พอได้ยินว่าเป็นโทรศัพท์จากซูโม่ หูก็ผึ่งทันที ตอนนี้ซูโม่โทรมาย่อมต้องมีเรื่องแน่
“ก็ผมได้ยินชื่อหอคอยศักดิ์สิทธิ์ของโรงเรียนท่านมานาน ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับมาสองวันแล้ว เลยอยากถามท่านอธิการโนเอลดูน่ะครับ”
“พรวด——”
โนเอลเพิ่งจิบชาเข้าไป ก็พ่นออกมาทันที คำพูดแบบนี้ฟังยังไงก็ไม่เหมือนคำจริง คำประจบสอพลอนี่จะให้ชัดไปกว่านี้ได้อีกไหม?
“แค๊ก ๆ——”
“ผมขอปรึกษากับคนอื่นก่อน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็น่าจะเป็นวันสองวันนี้แหละ”
“ขอบคุณท่านอธิการครับ”
วางสายแล้ว คลาวด์ก็ถามขึ้นตรง ๆ “ท่านอธิการครับ เป็นโทรศัพท์จากซูโม่เหรอครับ?”
“ใช่!”
“ซูโม่โทรมานี่มีอะไรครับ?”
“เขาถามว่าจะเข้าหอคอยศักดิ์สิทธิ์ได้เมื่อไหร่”
“โอ้?”
คลาวด์ได้กลิ่นผิดปกติทันที อดเดาไม่ได้ว่า “ตามเหตุผลแล้ว กิจกรรมแลกเปลี่ยนยังมีเวลาอีกนาน ซูโม่ไม่น่าจะรีบขนาดนี้ เขา… คิดจะหนีหรือเปล่า?”
“หนีอะไร?”
โนเอลส่ายหน้าอย่างขำ ๆ แล้วพูดช้า ๆ ว่า “ตอนนี้ซูโม่เป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้าแล้ว คุณคิดว่าเซี่ยกั๋วจะเบาใจให้ซูโม่พักอยู่ที่ประเทศต้าหยางไหม?”
“ไม่มีทาง!” คลาวด์สีหน้าหนักแน่น พยักหน้า
ไม่ต้องพูดถึงเซี่ยกั๋ว ต่อให้เป็นประเทศไหนก็ไม่มีทางเบาใจ นักคณิตศาสตร์ระดับห้าของตัวเองไปอยู่ประเทศอื่น เกรงว่าคงนอนไม่หลับเลยล่ะ