แน่นอน ความคิดนั้นเพียงแวบผ่านไปเท่านั้น
ซูโม่ย่อมรู้ดีถึงสถานการณ์ในตอนนี้ ทุกอย่างต้องให้ความสำคัญกับชีวิตของประชาชนทั่วไปเป็นหลัก ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องใช้วิธีที่ปลอดภัยที่สุด จะทำผิดแม้แต่จุดเดียวไม่ได้
ตามความทรงจำ เขาปิดโหมดขับเคลื่อนอัตโนมัติก่อน แล้วค่อย ๆ ดึงคันบังคับเครื่องบินด้วยมือขวา
เครื่องบินลดระดับลงเล็กน้อยก่อน แล้วก็คืนกลับสู่ความสูงเดิม ลำตัวเครื่องสั่นไหวเบา ๆ เพียงครั้งเดียว ไม่มีความสั่นสะเทือนรุนแรงเกิดขึ้น
เมื่อรับรู้ถึงสิ่งเหล่านี้ ซูโม่ก็มีความมั่นใจในใจ แล้วพูดกับเครื่องรับสัญญาณวิทยุว่า "เอาล่ะ ตอนนี้ผมกำลังขับเครื่องบินอยู่ ขอเส้นทางบินที่ใกล้ที่สุดหน่อย"
"ได้เลย อาจารย์ซู โปรดรอสักครู่"
ศูนย์กลางห้องควบคุมหอคอยท่าอากาศยานหลินไห่
เว่ยเจียฉี จิ่งอวี้เถา ฟ่านอี้หยาง สามคนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก พนักงานอีกหลายสิบคนก็เช่นกัน
ไม่ว่าจะอย่างไร อย่างน้อยก็มีจุดเริ่มต้นที่ดี
แต่ก็ไม่มีใครกล้าประมาท เพราะทุกคนรู้ดีว่า การเริ่มต้นนั้นง่ายที่สุด ส่วนการลงจอดต่างหากที่ยากที่สุด...
ในไม่ช้า เส้นทางบินก็ถูกวางแผนเสร็จ เที่ยวบินต่าง ๆ ต่างหลีกทางกัน เลื่อนล่าช้าก็เลื่อน งดบินก็งด ท้องฟ้าทั้งหมดถูกเคลียร์ในพริบตา
ซูโม่นั่งอยู่ที่นั่งนักบิน มองท้องฟ้าสีฟ้าและเมฆขาวด้านนอกแล้วถอนใจ พร้อมกับทำเสียง "เจี๊ยะ ๆ" "น่าเสียดายที่นี่ไม่ใช่เครื่องบินรบ ไม่งั้นฉันต้องพลิกตัวเล่นสักรอบแน่"
"แฮ่ก ๆ——"
"อย่า อย่านะท่านปู่ อย่าเด็ดขาด"
วินาทีถัดมา เสียงของเว่ยเจียฉีดังมาจากเครื่องรับสัญญาณวิทยุ "ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพลิกตัว ถ้าอยากลองเครื่องบินรบพลิกตัว พอคุณลงจอดแล้ว ผมรับรองว่าจะให้คุณได้ลองแน่ ๆ แต่ตอนนี้ไม่ได้นะ!"