"หื้ม?"
ดวงตาของเหยียนจิ่วซีเต็มไปด้วยความงุนงง มองซูโม่ด้วยความฉงนสนเท่ห์ ริมฝีปากแดงสดขยับเบา ๆ : "เสี่ยวโม่ เธอพูดอะไรน่ะ?"
"อะไรที่ว่าเปิดเครื่องบิน?"
ซูโม่ใช้แขนข้างหนึ่งโอบเอวบางของเหยียนจิ่วซี อีกมือหนึ่งลูบผมสลวยของเธอ พลางหัวเราะ: "ก็ความหมายตามตัวอักษรไง วันนี้สามีเธอได้เปิดเครื่องบินเล่นรอบนึง พอนึกย้อนกลับไปก็สนุกดีนะ มีน้อยอย่างเดียวคือตอนลงจอดไม่ได้ดริฟต์ซะหน่อย"
เหยียนจิ่วซีถูกคำพูดของซูโม่ทำให้ยิ่งมึนงงไปใหญ่ ถามเสียงเบา: "วันนี้เกิดอะไรขึ้น? เธอไปเปิดเครื่องบินได้ยังไง? แล้วอีกอย่าง เธอเปิดเครื่องบินเป็นด้วยเหรอ?"
ถึงแม้ซูโม่จะชอบทำเรื่องที่เธอคาดไม่ถึงอยู่บ่อย ๆ แต่ก็ไม่เคยรวมถึงการเปิดเครื่องบินมาก่อน
"สาวน้อย เรื่องมันเป็นแบบนี้..."
ซูโม่หัวเราะเบา ๆ แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้ฟังอย่างรวบรัด
พอเหยียนจิ่วซีฟังจบ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ปากเล็ก ๆ อ้าเล็กน้อย "เสี่ยว...เสี่ยวโม่ เธอไม่ได้ล้อเล่นกับฉันจริง ๆ ใช่ไหม?"
"ไม่ล้อเล่นแน่นอน!"
ซูโม่เดินอ้อมโซฟา วางเหยียนจิ่วซีลงบนโซฟา แล้วนั่งลงข้าง ๆ ยิ้มเจ้าเล่ห์: "เสี่ยวซี ที่ฉันเล่าไปเมื่อกี้ทั้งหมดมันเรื่องจริงนะ ตื่นเต้นไหม ลุ้นระทึกไหมล่ะ?"
"ลุ้นระทึกบ้าเร่อ!"
เหยียนจิ่วซีมองซูโม่ด้วยสายตาดุ ๆ พลางตบอกเบา ๆ ด้วยความตกใจระทึก: "ดีที่เธอไม่เป็นอะไร ไม่งั้น...ฮึ่ย!"
"กลั่ก---"
ซูโม่กลืนน้ำลายเอื๊อก แล้วรีบพูด: "ฉันไม่มีทางเป็นอะไรหรอก พวกเศษสวะไม่กี่คนยังคิดจะจี้เครื่องบิน ฝันไปเถอะ"