ในห้องทำงาน
หลี่เหรินฮุยจ้องซูโม่ด้วยแววตาไม่ค่อยเป็นมิตรอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจอย่างจนใจ
การมีนักศึกษาอย่างซูโม่เนี่ย มันทั้งปวดหัวและมีความสุขไปพร้อมกันจริง ๆ...
"พอเถอะ ฉันจะพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน"
หลี่เหรินฮุยโบกมืออย่างหัวเสีย "เพราะอัตราการเข้าเรียนของนายต่ำเกินไป อาจารย์บางคนเลยมีปัญหากับนายมาก พวกเขาเลยขอให้ทดสอบนายเป็นกรณีพิเศษ"
"เฮ้ย นึกว่าเรื่องใหญ่ที่ไหน"
ซูโม่พูดอย่างไม่ยี่หระ "จะทดสอบก็ทดสอบไปสิ"
พูดจบ ซูโม่ก็ลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป เพราะที่ห้องแล็บยังมีงานกองพะเนินอีกเพียบ
หลี่เหรินฮุยเห็นท่าทีของซูโม่แล้ว มุมปากก็กระตุกอดไม่ได้
"ไอ้หนูนั่งลงเดี๋ยวนี้นะ"
ซูโม่: "..."
ถึงในใจจะเซ็งสุด ๆ แต่ซูโม่ก็ยอมนั่งลงอย่างว่าง่าย
"เรื่องนี้มันไม่ได้ง่ายอย่างที่นายคิด"
หลี่เหรินฮุยขมวดคิ้วอธิบาย "ถ้าการทดสอบครั้งนี้ คะแนนของนายในแต่ละวิชาไม่ถึงขั้นดีเยี่ยม อาจารย์พวกนั้นจะขอให้นายพ้นสภาพนักศึกษา"
ซูโม่: "..."
พ้นสภาพเนี่ยนะ?
พวกนี้บ้าไปแล้วรึไง?
ถึงขั้นจะให้เขาพ้นสภาพเลยเหรอ?
ไม่ใช่ว่าซูโม่หลงตัวเอง แต่ที่เขาถอดรหัสห้าข้อสันนิษฐานทางคณิตศาสตร์ได้สองครั้ง มันทำให้ชื่อเสียงของมหา'ลัยชิงหัวในระดับนานาชาติพุ่งสูงขึ้นไปไม่รู้เท่าไหร่
แถมพอต้นปีหน้าประกาศอันดับโลกเมื่อไหร่ ซูโม่ฟันธงได้เลยว่าอันดับของมหา'ลัยชิงหัวต้องขยับขึ้นไปอีกหลายอันดับแน่ ๆ