"น่ารักจังเลย!" เหยียนจิ่วซีส่งยิ้มหวาน
"เสี่ยวเสี่ยวซี ได้เวลาฉายเพลงแล้วนะ รออะไรอยู่?"
ซูโม่เอ่ยสั่งหุ่นยนต์โลหะตัวน้อย
แต่น่าอายตรงที่ หุ่นยนต์โลหะไร้ปฏิกิริยาใดๆ
เหยียนจิ่วซีเห็นภาพนี้ กลั้นขำไม่ไหว
"เสี่ยวเสี่ยวซี เล่นเพลงเพลงหนึ่งสิ"
"วันนี้เป็นวันดี๊ดี..."
ซูโม่: "..."
ได้เลย
เขาลืมเรื่องหนึ่งไป คือนานแล้วที่ตนไม่ใช่เจ้าของเสี่ยวเสี่ยวซี...
นี่ก็เป็นข้อเสียอย่างหนึ่ง
เห็นซูโม่ทำหน้างง พูดไม่ออก เหยียนจิ่วซียิ่งขำ
ซูโม่เห็นดังนั้น คว้าแขนสาวเจ้ามากอดแนบอกทันที
"แม่สาวน้อย ยังจะหัวเราะเยาะข้าอีก?"
"มิ...ไม่มีนะ เสี่ยวโม่ ปล่อยข้าก่อน"
เหยียนจิ่วซีอายหน้าแดงปลั่งที่ซูโม่แสดงท่าทีกะทันหัน
ยิ่งรับรู้ถึงลมหายใจชายชาตรีห้อมล้อม ใจหวามไหวราวกวางน้อยถูกกระทบ
"ปล่อยเจ้า?"
ซูโม่ยิ้มละไมมองสาวงามในอ้อมอก แล้วเอ่ยเบาๆ: "ชาตินี้ เจ้าอย่าคิดให้ข้าปล่อยเด็ดขาด"
สิ้นคำ ซูโม่ก็ก้มลงจูบริมฝีปากแดงระเรื่อของเหยียนจิ่วซี
"เสี่ยวโม่ เจ้า... อื้อ~~"
...
ไม่กี่นาทีต่อมา เหยียนจิ่วซีแก้มแดงหลบหน้าซูโม่ไปไกล
ซูโม่เห็นดังนั้น อดเลียริมฝีปากไม่ได้ หวานชื่นเมื่อครู่ช่างตราตรึง