ในห้องทำงาน
“ศาสตราจารย์เฉิน อาจารย์ไม่ได้อยู่คณะคณิตศาสตร์เหรอครับ”
ทันทีที่ชายชราเห็นเฉินเต้าหมิง สีหน้าก็เจือร่องรอยกระอักกระอ่วน
“เฮ่อชิวเลี่ยง มีอะไร”
เฉินเต้าหมิงมีแววเย้ยหยัน “เห็นฉันแล้วแปลกใจล่ะสิ”
พูดจบ เฉินเต้าหมิงก็กวาดตามองทุกคน แล้วพูดเสียงขรึมว่า “พวกคุณจะทำอะไรกันแน่”
เมื่อเจอเฉินเต้าหมิงถามตรง ๆ หลายคนก็ก้มหน้าหลบตา
ต่อหน้าซูโม่ พวกเขาเป็นรุ่นพี่ แต่ต่อหน้าเฉินเต้าหมิง พวกเขาส่วนใหญ่เป็นได้แค่รุ่นน้อง
ในกลุ่มนี้ มีแค่เฮ่อชิวเลี่ยงหัวโจกที่รุ่นเดียวกับเฉินเต้าหมิง
แต่สถานะของเฮ่อชิวเลี่ยงกับเฉินเต้าหมิง เทียบกันไม่ติดเลย!
สมัยก่อน เฉินเต้าหมิงคืออัจฉริยะแห่งมหา'ลัยชิงหัว ส่วนเฮ่อชิวเลี่ยงเป็นแค่คนธรรมดา ดังนั้นพอเขาเจอเฉินเต้าหมิงตอนนี้ ก็รู้สึกด้อยกว่าในทันที
“ศาสตราจารย์เฉิน ผมรู้ว่าซูโม่เป็นลูกศิษย์คุณ”
พอถูกคนหมู่มากจับตามอง เฮ่อชิวเลี่ยงก็กล้าขึ้นเยอะ “แต่กฎของมหา'ลัยชิงหัวก็วางไว้ตรงนั้น ไม่ว่าลูกศิษย์ใคร ก็ละเมิดกฎไม่ได้”
“กฎอะไร” เฉินเต้าหมิงจ้องตาเขม็ง
“กฎมหา'ลัยข้อ 23 นักศึกษาที่มีอัตราการเข้าเรียนต่ำกว่า 50% ในหนึ่งภาคการศึกษา จะถูกแนะนำให้ออก คุณคงรู้ใช่ไหมครับ”
เฮ่อชิวเลี่ยงพูดช้าลง ยิ้มให้เฉินเต้าหมิง “แล้วซูโม่นี่ ถึงตอนนี้เข้าเรียนแค่ห้าคาบ ที่เหลือต่อให้เข้าเรียนครบทุกคาบ อัตราก็แค่ 15%”
“นักศึกษาแบบนี้ ปกติผมแนะนำให้ออกได้เลย แต่ผมนึกว่าซูโม่เป็นลูกศิษย์คุณ ทั้งยังมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ถึงให้โอกาสเขาอีกครั้ง”