ช่วงเวลานั้น ทุกคนในห้องประชุม รวมถึงลู่หว่างโยวด้วย ต่างจ้องมองเหยียนจิ่วซีด้วยสีหน้าแปลกประหลาด
เหยียนจิ่วซีเองกลับจมดิ่งอยู่ในความงงงวย
พูดผิดอะไรไปหรือเปล่า?
เธอหันไปเดินมาข้างลู่หว่างโยว แล้วถามเสียงเบา "เจ้าหญิงหว่างโยวคะ ทุกคนทำท่าแบบนี้ไปทำไมเอ่ย"
มองดูสีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงงของเหยียนจิ่วซี มุมปากลู่หว่างโยวก็กระตุกวูบ "เสี่ยวซี นี่เจ้าคงอยู่กับซูโม่นานไปหน่อย สะสมพิษจนหนักหนาสาหัสแล้วสินะ"
"พิษอะไรนะคะ"
"พิษจากการอวดโว้วาบฟ้าต่างฟ้าไงล่ะ!"
สบตากับแววตาไร้เดียงสาของเหยียนจิ่วซี ลู่หว่างโยวเอามือทาบหน้าผาก ชี้ไปที่เอกสารการถอดรหัสบนโต๊ะประชุม "แบบจำลอง U-12 นี่ระดับความยากบิดเพี้ยนสุด ๆ เลยนะ เจ้าใช้เวลาแค่ครึ่งวันแก้ออกมาได้ยังไงกัน!"
"ยากหรือคะ"
เหยียนจิ่วซีขมวดคิ้วเบา ๆ "รู้สึกว่าโอเคนะคะ ถึงข้างในจะมีแนวคิดบางอย่างที่ล้ำสมัยจริง ๆ ก็เถอะ แต่ความยากก็ไม่ได้สูงเกินไป ยังง่ายกว่าแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่เสี่ยวโม่ชอบออกให้ฉันทำตอนนี้อีกเยอะเลย"
ทุกคน "......"
วินาทีนี้ พวกเขาไม่รู้จะตัดสินอย่างไรดี
ต่อปฏิกิริยาของทุกคน เหยียนจิ่วซีก็เลือกที่จะเมินเฉยอยู่ในใจ ทว่าแล้วเรื่องหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว เธอรีบถาม "อ๋อ แล้วแบบจำลอง U-12 อะไรนี่ เป็นฝีมือเสี่ยวโม่ใช่ไหมคะ"
"เอ๊ะ?"
แววตาลู่หว่างโยวเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "เสี่ยวซี เจ้ารู้ได้ยังไงว่าแบบจำลองนี่เป็นฝีมือซูโม่คนนั้น ฉันจำได้ว่าไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้เจ้าฟังเลยนี่"
"ก็รู้สึกเฉย ๆ"
เหยียนจิ่วซีอธิบายเสียงเบา "แม้แบบจำลองนี่ความยากจะไม่สูง แต่ข้างในมีแนวคิดล้ำ ๆ เยอะมาก คนทั่วไปคงไม่มีสมองกว้างขนาดนั้นหรอก"