“พูดตรง ๆ เลยนะ”
เมื่อต้องเจอกับสีหน้าจริงจังของหยานจิ่วซี ลู่หว่างโยวก็ไม่มีแม้แต่ความโกรธสักนิด ได้แต่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย “เหยียนจิ่วซี แกโดนซูโม่ปั้นจนพังแล้วแน่ ๆ ของดีก็เอามาเรียน ของเสียก็เอามาเรียน ฉันทำอะไรแกไม่ได้เลยจริง”
หยานจิ่วซีหันหน้าเบี่ยง มุมปากยกยิ้มเจื่อน ๆ
กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกเสียงเปิดประตูขัดจังหวะเสียก่อน
สองสาวหันศีรษะมองไปทางประตูห้องประชุม พอเห็นสีหน้าเบ่งบานเต็มไปด้วยความตื่นเต้นของเหอกวงเหวิน ทั้งคู่ก็เดาคำตอบได้อยู่ในใจแล้ว
เหอกวงเหวินก้าวยาว ๆ เดินเข้ามาหาสองสาว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “สาวหยาน ผ่านการตรวจสอบมาแล้ว แผนการถอดรหัสของเธอไม่มีปัญหา!”
สำหรับผลลัพธ์แบบนี้ หยานจิ่วซีชินชาเสียแล้ว อย่างที่หลวงหว่างโยวเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ การได้ตามซูโม่มาทำให้เธอเรียนรู้อะไรไปเยอะแยะ ตัวอย่างเช่น…ความมั่นใจ!
ต่อแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่เธอถอดรหัสเอง เธอมั่นใจแบบสุด ๆ!
หลวงหว่างโยวถึงแม้ใจจะเดาคำตอบไว้คร่าว ๆ แล้ว แต่พอได้ยินผลลัพธ์จริง ก็ยังไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะกลั้นไม่ให้สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จับมือหยานจิ่วซีแน่น คำพูดแทบทุกคำเปี่ยมไปด้วยความทึ่ง
“เสี่ยวซี แกเก่งเว่อร์มาก!”
“ก็แค่…”
“ห้ามโชว์ของ!”
"……"
ในดวงตาของเหยียนจิ่วซีเจือความช่วยไม่ได้ แล้วจึงยิ้มแห้ง ๆ ต่อเนื่อง หยิบเอกสารแบบจำลองบนโต๊ะ “พี่หว่างโยว พอช่วยเรื่องนี้เสร็จ หนูต้องกลับจริง ๆ แล้วนะ ตอนออกมาสัญญากับแม่ไว้ว่าจะกลับถึงบ้านก่อนเที่ยง ผิดคำพูดไม่ได้”