หน้าประตูบ้านพัก
อวี่เหมยเหรินเห็นเยียนจิวซีออกมาจากบ้าน ก็รีบเดินเข้าไปรับทันที แล้วก้มหัวอย่างใฝ่ใจ "คุณหนูเยียนค่ะ"
เยียนจิวซีพยักหน้าอย่างสุภาพ ยิ้มแบบขอโทษ "รบกวนหัวหน้ากลุ่มอวี่แล้ว"
"คุณหนูเยียนไม่ต้องอ้อมค้อมหรอกค่ะ เรื่องนี้เป็นหน้าที่ของหมู่เอง"
นับตั้งแต่ซูโม่เกิดเรื่อง อวี่เหมยเหรินก็ได้รับคำสั่งให้มาปกป้องเยียนจิวซีอย่างใกล้ชิด ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันที่แม่ของซูกับคณะยังไม่มาถึงตี้ตู เธอยังได้มาอยู่บ้านเดียวกับเยียนจิวซี คุ้มกันความปลอดภัยให้แบบยี่สิบสี่ชั่วโมง
ทั้งสองขึ้นรถกัน แล้วเยียนจิวซีก็หยิบโทรศัพท์ยื่นให้อวี่เหมยเหริน "ไปที่นี่"
"ค่ะ!"
อวี่เหมยเหรินไม่ถามอะไรเลย
สตาร์ตรถ มุ่งหน้าสู่ฐานทดลองชานเมือง
กว่าครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถจอดที่บริเวณรอบนอกของฐาน ทหารหนุ่มคนหนึ่งเดินมาที่กระจกรถแล้วเคาะเบา ๆ
กระจกลดลง
"กรุณาแสดงบัตรประจำตัว..."
ทหารหนุ่มพูดได้ครึ่งทาง เสียงก็เงียบเป็นเปิ่น
สองสาวในรถ คนไหนคนหนึ่งก็สวยระดับประชาชาติ คนหนึ่งดูเย็นชา อีกคนดูซึ่งใส ต่างกันแต่ต่างก็มีเสน่ห์ของตัวเอง
ทหารหนุ่มแค่แลหนึ่งตาก็รีบถอนสายตา ตัวเขาไม่รู้จักอวี่เหมยเหรินหรอก แต่เขารู้จักเยียนจิวซีสิ!
"คุณหนูเยียน ผมขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่รู้ว่าเป็นคุณหนูเอง"
"ไม่เป็นไร"
เยียนจิวซียิ้มบาง ๆ พยักหน้า แล้วถามอย่างกึ่ง ๆ ลองดู "เอ่อ... ฉันไม่มีบัตรผ่านนะ แต่ว่าหว่างโยว... ลู่หว่างโยว เธอเป็นหัวหน้าฐานนี่ ฉันมาส่งเอกสารให้เธอ เข้าไปได้ไหมเอ่ย"